Niewidzialność

[aff]

 

Pan Wołodymyr, którego nie sposób

nie widzieć wszędzie, wygląda jak mój ulubiony

wychowawca ze szkoły podstawowej. Coraz

większe podobieństwo wraz ze zmianą

w czasie. Trudno więc nie zadać sobie

pytania: z jakiego powodu — mentalność?

Pochodzenie? Czy może też był

komikiem? Mój wychowawca doceniał

starania, inwencję, potrafił zobrazować

problem, każdemu dawał szansę, wzmacniał

i motywował. Przez dwa lata otwierał nas

jak stos identycznych żołnierskich konserw.

Wybrał mój koncept na logo harcówki. Bronił

przed pierwszym publicznym ostracyzmem,

gdy krzywo powiesiłam gazetkę z samych

białych panoram, i za to, że miała przestrzenie

jak hale beskidzkie, bo zauważył, że

położenie nikomu niewiele mówiącego Kotarza*

nakreśliłam z pamięci, a w tym wszystkim

największe, że jeszcze próbowałam

pomóc w matematyce Anetce, która i tak potem

pierwsza z nas umarła.

 

*kotarz — miejsce, gdzie zwykle przychodzą na świat

młode owce.

 

 

 

 

Edytowane 2 godziny temu przez aff (wyświetl historię edycji)

[Nata_Kruk]

@aff... czytam, że to był konkretny, taki z sercem wychowawca. Fajna retrospekcja.

Podobieństwo fizyczne zdarza się...

Edytowane Poniedziałek o 19:59 przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[aff]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

pozdrawiam :)

[aff]

Dziękuję @Poet Ka

[Czarek Płatak]

Największą siłą tego wiersza jest sposób, w jaki zwykłe skojarzenie uruchamia lawinę pamięci, a puenta – "Anetka, która i tak potem pierwsza z nas umarła" – każe przeczytać wszystko od nowa. To poezja, która ufa konkretowi bardziej niż emocjonalnym deklaracjom, dlatego zostawia po sobie znacznie większy ciężar, niż zapowiada jej spokojny ton.