Po równinie

[viola arvensis]

Idę po równinie bez sensu, bez celu

deptam własną drogę, nic nie mam w portfelu 

nie mam postanowień, planów, oczekiwań

krok za krokiem stawiam i jestem szczęśliwa.

 

Wokół trawy, kwiaty, Bogu się kłaniają

w górze wdzięczne ptaki, na chwałę śpiewają 

równy, mocny oddech, serce pełne wiary

nic wiecej nie trzeba, w tym świecie wspaniałym.

 

Idę po równinie,  nie zdobywam szczytów 

szczyty noszę w sobie - miłości, zachwytów 

pewne kroki stawiam, życia się nie boję

z losem się nie szarpię, tańczę ze spokojem.

 

Niech się dzieje co chce, skoro Bóg jest ze mną 

światło noszę w sobie, noc rozpalę ciemną

przyniosę pogodę, tam gdzie ciemne chmury

nie pozwolę sobie w całym szukać dziury.

 

Idę po równinie, proste wiersze składam

piszę na kolanie, nie za wiele gadam

milczę i podziwiam, śpiewam Matce Bożej 

nigdzie mi nie spieszno, a ze wszystkim zdążę. 

 

 

* z cyklu "Pisanie na kolanie"

 

 

 

 

Edytowane 5 godzin temu przez viola arvensis (wyświetl historię edycji)

[Migrena]

@viola arvensis

 

czytam te piękne strofy i piszę jak umiem

 

 

mówisz nam, ze czasem największą odwagą nie jest zdobywanie szczytów lecz zgoda na równinę gdzie  spotykamy siebie bez pośpiechu i bez złudzen.

 

z cudowną  lekkością przypominasz iż prostota też bywa mądroscią   i ma własny blask

 

czysta poezja w najdoskonalszym wydaniu:)

 

"pisane na kolanie".

 

mój Boże!

 

nieziemskie kolano:)

 

jak to u tancerki:)

 

 

[andrew]

@viola arvensis

...

a szczyty

widzą i podziwiają

tych co

z radością patrzą

i nie zdobywają

 

dla nich

swą wielkość mają 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[viola arvensis]

@Migrena dziekuję serdeczne. Wspaniale podsumowałeś wiersz. 

To prawda - prostota jest mądrością a sztuka  pozostania wewnątrz dzieckiem jest dla nas ogromnie ważna. 

 

"Zaprawdę, powiadam wam: Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego"

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[viola arvensis]

@andrew Pięknie Ci dziękuję.

 

Wracając z urlopu w Tatrach, zamyśliłam się - jak wiele szczytów juz zdobyłam a żaden z nich nie zdobył mnie....

 

Pozdrawiam serdecznie.

 

[andrew]

@viola arvensis

Nawet Giewont , podziwiać można I z dołu...

Pozdrawiam 

[viola arvensis]

@andrew to prawda

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Migrena]

@viola arvensis

 

swoją drogą trudno aby troche słabo inteligentny i bez poczucia humoru Giewont miał jakieś szanse u pięknej poetki:)

 

 

 

[Berenika97]

@viola arvensis

 

Piękny, kojący wiersz. Bije z niego niesamowity spokój i życiowa mądrość. W dzisiejszym zaganianym świecie takie zatrzymanie się i spacer po "równinie" to prawdziwy skarb.

Bardzo podoba mi się ten fragment - nie zdobywam szczytów, szczyty noszę w sobie. To wspaniałe podejście do życia, w którym można odnaleźć szczęścia w prostocie i tu i teraz.

A jednocześnie poruszające świadectwo ufności. "Niech się dzieje co chce, skoro Bóg jest ze mną" - to zdanie daje ogromną siłę.

Z wielką przyjemnością potowarzyszyłam Tobie w tym niespiesznym spacerze. Pozdrawiam ciepło!

[viola arvensis]

@Berenika97 sedecznie dziekuję. Twoje komentarze są jak promyki słońca, wpadaja nieoczekiwanie, rozjaśniają wiersze i dodają im blasku. 

Serdeczności.

[Wiechu J. K.]

@viola arvensis Hej kolędo, kolędo, śpiewam cię na równinie. Szczerze Violu, czytając Twój  wiersz przyszła mi na myśl kolęda. Pozdrawiam.