Każdy

[Poet Ka]

Każdy

 

odrywa się od siebie kiedyś

zanurza w światłach mroku

 

w neonach i ruchu w tunelu

i na autostradzie, w holach

poczekalniach na dworcach

w starych fabrykach, loftach

i szpitalach

 

w ujęciu z filmu, porzeczkach,

przerosłej trawie, szklanych

żyrandolach, kinkietach

i zapalonej lampie

 

szepcze, śmieje się

porozumiewawczo, perliście

po kostce kamiennej deszczem

po błyszczącej szosie

 

bo ona kocha wrzosowiska

stare szulernie i kawiarnie

radość lunaparku i plaże

nadrzeczne

 

dusza przechodzi z niej w ten

świat, kiedy umiera i się rodzi.

[LessLove]

@Poet Ka Dusze wędrujące, nimi jesteśmy, ale kiedy przyoblekamy się w kostiumy ciała i ubieramy w ziemskie doświadczenia, stajemy się ludźmi. Nasz byt jest zawsze pozorny - jako ludzi w materialnej przemianie w czasie i na zawsze trwały - jako dusz.

 

Averroes uważał, że nasze dusze łączą się w jedną, po oddzieleniu się od ciał. To zgodne z teorią Jednego, który użycza nam istnienia ze swojej Duszy, a ciała z materii - ale jaka to "materia", skoro jest ona tylko stanem koncentracji energii.

 

Piękny refleksyjny wiersz o wymowie metafizycznej, dziękuję :-)

[Poet Ka]

@LessLove dzięki serdeczne

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Marek.zak1]

Może częściej w świecie wyobraźni, własnego świata, pełnego radości, sukcesów, przyjemności, ale też mroku, skąd pan Hyde wychodzi, albo nie,  czynić zło.  Każdy ma inaczej:). Pozdrawiam

[Poet Ka]

@Marek.zak1 tak, oczywiście...

@Marek.zak1 dziękuję za wpis

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Marek.zak1 kiedy pisałam wiersz, było późno...

poza tym należę do nocnych marków, a nie do rannych ptaszków:)

@Andrzej P. Zajączkowski dzięki serdeczne  

@Marek.zak1 ciemność bywa schronieniem i miejscem bezpiecznym (np.łono matki)

chodziło o wrażenie, jakie daje gwiaździsta noc lub neony w wielkim mieście:)

ale proszę interpretować:)

to bardzo interesujące:)