Poznański motyl

[Berenika97]

Zaczęło się tak prosto -

od tęsknoty za powszednim chlebem

i cichym niezadowoleniem

w zawsze za długiej kolejce.

Żadna wielka polityka.

Zwykłe kłucie w żołądku,

nie do uciszenia kolejną obietnicą.

Wyszli w jasny dzień,

niosąc kawałki płótna,

w barwach bliskich sercu,

i wiarę, że razem, coś znaczą.

I nagle ołów przeszył czerwiec -

słońce zostało

i siostra Awana -

jak biały motyl,

który nie chciał uciekać.

Zbierała z ulic

poranione życia,

kołysząc w ramionach

cudzy strach.

Bruk ciągle pamięta.

My - zbyt krótko.

 

 

Inspiracja: Poeta Jan Jarosław Zieleziński, "Pięćdziesiąt sześć - poznańska rzeź"

Pamięci Oli Banasiak, ps. "siostra Awana", która jako pierwsza w czasie trwającej strzelaniny wyszła na ulicę celem ratowania rannych.

 

[andrew]

@Berenika97

...

bruk pamięta 

 

dla pamięci ,, wielkich mądrych ,,

bywa jątrzeniem nienawiści 

propagują

nadstawić drugi policzek 

w imię ... 

czego ...

tutaj przywołują zaklęcia 

hieny staną się owocami 

 

historia pulsuje 

płynie 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[Poet Ka]

@Berenika97

 

temat zasłużył na dobrego trubadura - niebanalny wiersz 

 

pięknie, że inny (równie wartościowy) utwór był natchnieniem...

 

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97 Wiersz jak obraz uchwycony w kadrze wspomnień, powiększony, z metaforą motyla - jak pięknego czynu,
ale obraz, który boli, kiedy się go powiększy.
To jest odwaga, która nie kalkuluje
i przez to jest niemal bezbronna