Tony upokorzeń

[beta_b]

Jestem zlepkiem upokorzeń
w zabieganiu o uczucie.
Idę tam, gdzie już nie możesz.
Rezygnujesz. Ja nie umiem.

Po śmietnikach już grzebałam,
karty w ręku same słabe,
jakbym była nie do pary
a śmiem prosić o uwagę.

Ja też chcę jak inni ludzie
i nic złego w tym nie robię.
I pokory mam za dużo
- stąd te tony upokorzeń.

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Edytowane 47 minut temu przez beta_b (wyświetl historię edycji)

[Sylwester_Lasota]

Kocham ten wiersz od pierwszego wersa do ostatniego.

 

Serdeczności.

[Jacek_Suchowicz]

@beta_b

 

cierpliwości moja droga 

wszystko czego chcesz dostaniesz

los trzyma byś dojrzała

do swych pragnień miła Pani

 

byś na świat rzuciła okiem

przemyślała swe pragnienia

jesteś silna masz atuty

a świat wokół mądrze zmieniaj

:))))))))))))

[Marek.zak1]

Mało czytałem tak poruszających tekstów. Pozdrawiam serdecznie autorkę i peelkę. 

[beta_b]

@Sylwester_Lasota ja też Pana kocham, Panie Sylwku.

@Jacek_Suchowicz dziękuję Jacku.

@Marek.zak1 ściskam sąsiedzie, 

Bb

[Charismafilos]

@beta_b sporo podobnych myśli mi przyszło...

ale jak mawiał klasyk: Człowieka pokornego nie da się upokorzyć. :)

[Berenika97]

@beta_b

 

Niesamowity jest ten wiersz. 

Wers „I pokory mam za dużo - stąd te tony upokorzeń” brzmi jak gorzkie podsumowanie całego doświadczenia, jakby pokora przestała być cnotą, a stała się ciężarem. 

Dużo jest w nim  emocji.