Tryptyk

[Benjamin Artur]

Pierwszy krok - rausz

 

Klucz drży w palcach

jak niezdecydowanie.

 

Nic się nie otwiera.

Tylko sprawdzanie…

 

Ciche jak oddech szkła.

Czy jeszcze pasuje…

 

Krok drugi — kac

 

Cień zamiast drzwi.

Ukrywasz się w nim.

 

Liczysz, żeby pamiętać.

 

Słońce rozświetla powieki

mimo zamkniętych oczu.

 

Nic nie zamykasz.

Tkwisz.

 

Krok trzeci - trzeźwość

 

Odkładasz klucz na brzeg,

żeby nie uruchomił jutra.

 

Świat rozsypuje się od środka.

 

Pełno połamanych kluczy.

Pełno drzwi,

które nie podołały.

 

[Berenika97]

@Benjamin Artur

 

Znakomity pomysł na kompozycję. 

Najbardziej poruszający jest krok trzeci - nie przynosi oczekiwanego ocalenia  a jedynie bolesną świadomość zgliszcz.

Ostatnie wersy zostawiają poczucie ciężaru i beznadziei.

[Benjamin Artur]

@Berenika97 trzeźwość z tych trzech jest najtrudniejsza do utrzymania w każdym z aspektów życia. Dziękuje i pozdrawiam.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - zakończenie trudne - a wiersz ciekawy - 

                                                                                   Pzdr.

[Jacek_Suchowicz]

@Benjamin Artur

to jest napisane dla kółek AA ale raczej nie dotrze

 

klucze to mogą być połamane

ważne by drzwi podołały

a tu kolejny raz upadek

czy zdołasz jeszcze się sam ocalić

 

silny charakter wznieść się nad obłok

już się odbiłeś lecisz do góry

inni w rozpaczy tory pod sobą

już pozbierali i nic nie czują

 

pozzzzdrawiam

[Benjamin Artur]

@Jacek_Suchowicz cóż, warto próbować. Pozdrawiam 

@Waldemar_Talar_Talar tak, czas trzeźwienia. Wszyscy powinniśmy go przejść. By poczuć katharsis. Pozdrawiam 

[Annna2]

@Benjamin Artur  etapy życia jak upadanie, 

sztuką jest podnieść się i iść dalej