Rozpoznasz Ją.

[Leszek Piotr Laskowski]

"Rozpoznasz Ją"

Jak wyłuskać ją z mgławicy –
tę kruchą natchnień personę?
W barwach, co kradną źrenicy
odcień w pokusie stopiony.
Umysł unika drgnień światła,
kształt pulsuje wciąż w pamięci,
wybór, co w dłoniach już zastygł,
budzi się i pięknem nęci.

W jasnym, kojącym promieniu
śledzić jej sploty figlarne,
chcieć tętna, trwania, istnienia,
by przejść przez dni – kiedyś marne.
Nie w patosie z pustym echem,
lecz w ciszy, co wnętrze spaja,
gdy świt, kończąc nocny finał,
mrok z naszych okien wymawia.

To nie jest lśnienie ulotne,
lecz dłoni pewności – kotwica,
gdy drogi, przez los wywrotne,
wiodą tam, gdzie mrok zachwyca.
Więc gdy w zwierciadle jej oczu
wzrokiem znajdziesz swoje echo,
nie pytaj o sens – po prostu
przyjmij ten obraz z pociechą.

Gdy szept w milczenie przechodzi,
a lęk jak kamień opada,
wiesz, że to ją rozpoznałeś –
i w tobie zaczyna zasiadać.
Nie szukasz już nic na zewnątrz,
stając się ty sam przystanią,
wczorajsze prośby do stwórcy,
dzisiaj poezją się stają.

Leszek Piotr Laskowski.

[Poet Ka]

@Leszek Piotr Laskowski niebanalna personifikacja!

[wiedźma]

@Leszek Piotr Laskowski  Bardzo plastycznie i obrazowo .

"Gdy szept w milczenie przechodzi,
a lęk jak kamień opada,
wiesz, że to ją rozpoznałeś –
i w tobie zaczyna zasiadać"

 

To we mnie zostaje. 

Pozdrawiam. 

[Berenika97]

@Leszek Piotr Laskowski

 

Ten utwór ma w sobie świetną wieloznaczność. 

Ale niezależnie od tego, czy jest to  spotkanie miłości życia, doświadczenie mistycznego natchnienia, czy po prostu moment, w którym człowiek godzi się z samym sobą - motywem przewodnim jest uzdrowienie. Mrok znika z okien, lęk opada jak kamień, a człowiek wreszcie czuje się bezpiecznie. 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - wiersz ciekawie poprowadzony od początku aż do zakończenia - gratuluje -

                                                                                                                                                 Pzdr.