Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Akta, sygn. 2025/3 - Kto pociąga za sznurki

jjzielezinski

Przez jjzielezinski
w Satyra

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

jjzielezinski

jjzielezinski

Opublikowano
Opublikowano

Kim są owe marionetki?
Kto za sznurki wciąż pociąga?
Kogo wrobić w rolę „betki”,
kiedy wpadki cień nadciąga?

To pytania do lalkarza,
który swoim ryjem ryje,
marionetki podłe tworząc,
umoczone w smród po szyję.

 

-----------------------------------
Wyjaśnienia do wiersza:
-----------------------------------
Symbolika:
- „Betka” → wabik chroniący prawdziwego agenta
- Cień wpadki → ryzyko operacyjne
- Lalkarz → nadzorca całej sieci agenturalnej

Odniesienie historyczne:
- Praktyki kontrwywiadu w PRL: osłony dla agentów, dywersja, manipulacja
- Realistyczna alegoria mechanizmów władzy i inwigilacji

Inspiracje:
„betka”, agenci maskujący prawdziwych funkcjonariuszy, kontrola operacyjna.

Źródła:
1. Łabuszewski, Tadeusz. *Służby specjalne w Polsce Ludowej 1944–1989*.
Warszawa: Trio, 2002, s. 122–123.
2. Żaryn, Ryszard. „Kontrwywiad PRL wobec społeczeństwa”.
*Biuletyn IPN*, 2010, nr 3, s. 49–51.
3. IPN – materiały online:
„Metody kontrwywiadu w PRL: agentura, infiltracja i ochrona operacyjna”

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

5
  • 4 tygodnie później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Trollformel
      Widok

      Przez Trollformel · Opublikowano

      Nie chcą cię widzieć pod osłoną nocy, o nie. Na srebrnym talerzu jeść złotych rozgwiazd. Ocean wyrzucił je na rozbitej klepsydry piasek. Mackami sięgają nieba, umierając na dnie odbitych pomruków fal. Płynie nurt niezatapialny, mąci światło latarni, podbija statkom kadłuby. Kołysze we mgle ze srebrnych nici hamaki, śpią w nich tajemnice. Zaklęte w gwiezdnym pyle, rozświetlą kompasu kierunki. W oku lunety nie widać kresu horyzontu. W marynarskim kole toczy się tęsknota za szyfrem. Zacumować już nie ma gdzie.   Słychać wrzask mew, ich białe skrzydła tną wstający świt. Wyrasta nadzieja z nagich koron drzew, drapią jego twarz. Milczy. Pogłębione bruzdy okrywa kobaltowej toni cierń. Zapada w bieli, głęboko się skryje, za puchem szarym, zaczeka. Zanim kurtyna uderzy w grunt, wypali w niej siatkę do połowu ryb. Skąpie w niej swoje czyste dłonie. Z bryzy wyrzeźbi bałwany. Opadnie z impetem naturalnej siły, odbije w tafli spojrzenie i rozproszy się w złudzeń mgnieniu. Widok rozciągnie się nie skończony, kulę ściśnie mocniej atmosfera.  
    • andrew
      zmęczona życiem młodość ..

      Przez andrew · Opublikowano

      dziwność  nie zna granic    cóż za pogoda  upały  nic mi się nie chce  jak byłem młody ... niestety  dziś trzeba dźwigać  dwadzieścia jeden lat …   ojciec powiedział    już chciałem  cię synu skreślić    ale ...   DOPÓKI MARZYSZ  WSZYSTKO PRZED TOBĄ    i spojrzał na mamę    ONA  ONA CHYBA JUŻ... przestała    a przecież  taka śliczna i młodziutka    JA NIGDY  NIE PRZESTANĘ MARZYĆ    7.2026 andrew  Sobota, już weekend  dziś młodość często zmęczona życiem  a my …   nie przestawajmy MARZYĆ   
    • Poet Ka
      Maniuś

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @karenka @Marek.zak1 dzięki serdeczne

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • Waldemar_Talar_Talar
      To prawda która pomaga żyć

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      nie wstydźmy się łez one są jak lek który pomaga zrozumieć trudne dni   one nie muszą boleć czasami pomagają zrozumieć to coś   nie ukrywajmy ich niech zdobią naszą zmęczoną twarz   Nie wstydźmy się łez to nie przegrana to prawda która pomaga żyć      
    • karenka
      Akta, sygn. 2025/3 - Kto pociąga za sznurki

      Przez karenka · Opublikowano

      Niezwykle mocna satyra... czytelna metafora władzy jako lalkarza – świetnie oddaje poczucie kontroli i manipulacji systemowej...pozdrawiam serdecznie* 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...