Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Bakaliowy dzień

slavu
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

slavu

slavu

Opublikowano
Opublikowano

Miasto płonie dziś na biało
w wystraszonych oczach,
w wystraszonym tańcu
rodzynkowych wron.

 

Zimowy fortepian cieknie
przez twarze,
przez palce,
anyżowy ton.

 

Mróż skurczył serca,
dudnią przez śmierć,
dudnia przez mgłę,
migdałowe ślady.

 

W śnieg - biały mrok
ugrzązł czas,
ugrzązł w nas
kokosowo blady.
 

2

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnie komentarze

    • grzegorz-kot67@o2.pl
      Na wolności

      Przez [email protected] · Opublikowano

      @violetta Wracaj do zdrowia                     i się nie chowaj, ON                     Cię dopadnie,                     daleko na dnie? Miłej niedzieli, u mnie leje jak z cebra/
    • Trollformel
      Książkowa twarz

      Przez Trollformel · Opublikowano

      @Poezja to życie Dziękuję :)
    • Benjamin Artur
      Szklany łabędź

      Przez Benjamin Artur · Opublikowano

      Łuna spłynęła mi wprost na czubek palca. Gdy przybiłem go swoim ciężkim sumieniem, zło w czystej postaci uderzyło mnie znienacka. Nawet nie zdążyłem przekląć ani o niczym pomyśleć. Coś jak życzenie wypowiedziane do spadającej gwiazdy. Do upadłej, zataczającej się panny. Panny zarannej. Panny pobladłej. Zamknąłem się głęboko w sobie. Pokój wyglądał na spuchnięty, niczym karton przeterminowanego mleka. W środku roiło się od bakterii najprzeróżniejszych kształtów. Pożerały się nawzajem i namnażały z jeszcze większą siłą, rozlewając się po ziemi. Wiem, że już niedługo wszystko to wybuchnie. Mój palec chyba uruchomił tę reakcję. — Co mnie boli? Ten cały świat. Ten cały kosmiczny rytm. Bardzo się zmienił. Z miarowego stał się amorficzny. Ziemia bez przerwy przyspiesza, zwalnia, a potem znów za czymś goni. Jak spóźniony pociąg próbuje nadrobić stracony czas. Najbardziej wkurwia mnie to, że nie można z niego wysiąść. To jeszcze nie ten etap. Muszę tkwić w środku i słuchać, jak coraz bardziej gubi rytm. Człowiek po raz kolejny zmienia swoje oblicze. Jakby po raz kolejny zrzucał starą formę. Od łabędzia Ledy do łabędzia szklanego. — Czy mogę skosztować kropelkę tego? To mi dobrze zrobi. Muszę się jakoś odegrać temu światu. Najlepiej będzie, jeśli zniszczę wszystkie karty. Nie chcę już, żeby ktoś wywołał kolejną wojnę.
    • wiedźma
      Kamaalfabet

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @piąteprzezdziesiąte  świetne! 
    • violetta
      Na wolności

      Przez violetta · Opublikowano

      @andrew ja kiedyś grałam, ciężka rakietka:)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...