Pęknięcia

[Nata_Kruk]

 

                   Pęknięcia

 

 

nasze drogi już tak bardzo pogmatwane
choćby tęcze sadził wokół często popiół
w zgiełku zmierzchu wpada w ziemię myśl jak ziarno
lecz czy zdoła wzejść do góry słowem dobrym

 

tam gdzie rysy zadrapania nie ma chwili
która ciepłem poda ramię gdy przystanie
świat się kręci w wielu łajbach gnuśnym kołem
puka świtem mota noce nieprzespane

 

 

 maj, 2026

 

 

 

Edytowane 14 godzin temu przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[violetta]

Przepiękne, ja się uśmiechnę do ciebie:)

[Berenika97]

@Nata_Kruk

 

Czasem drogi się pogmatwają, ale my musimy przetrwać te zgiełkliwe zmierzchy i nieprzespane noce. Piękna i smutna jest metafora sadzenia tęczy, z której ostatecznie i tak zostaje popiół - to oddaje poczucie bezsilności, gdy staramy się naprawić coś, co ma zbyt wiele pęknięć. Bardzo poruszający i piękny wiersz, czuć w nim dużo prawdziwych emocji.

 

Ale dlaczego we fraszkach?

 

[Nata_Kruk]

@violetta... :) ślę uśmiech także Tobie.

 

@Berenika97... to, o czym w komentarzu, można przypisać jakiejś parze, pasuje każde słowo.. ale są też inne.. 
nasze drogi.. i jak by się nie przecinały da się całkiem sporo  "wyciągnąć" z obserwacji.
Słusznie zauważasz, kiedy wobec chęci 'poprawy' czegoś, uderza cisza, wszystko ześlizgują się w bezsilność, otuloną najzwyklejszym smutkiem, że jednak nie da się... Za komentarz i słowo.. poruszający.. bardzo dziękuję.

 

Dlaczego we fraszkach.? bo człowiek, niektóre jego zachowania, są niekiedy.. jedną wielką fraszką...

[Nata_Kruk]

@piąteprzezdziesiąte... @Rafael Marius... bardzo Wam dziękuję za przychylność dla wiersza.