Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

 

Ogólnie leki mu pokazały, że można obyć się bez marynarki, rozumianej zresztą na kilka sposobów. I również wojennej, tak również wojennej. Tymczasem słówko „lecz” ma dla niego nieco inne znaczenie i bywa niestety, że głębsze, co oznacza że być może nieco przesadnie polubił słówko "aczkolwiek".

 

 

Warszawa – Stegny, 27.05.2026r.

Edytowane przez Leszczym (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@obywatel najróżniejsi diagności za często i zbyt chętnie i przesadnie zapominają o wygodnym życiu po diagnozie i film robi się w komedię romantyczną, gdzie finał zabawy tak jak to urocze damsko - męskie tak, jest końcem, a przecież to dopiero jest początek. 

@obywatel I właśnie z tego powodu jestem wielkim miłośnikiem Britney Spears :)

Opublikowano

@Leszczymjuż się nie mogę doczekać finału :))) ale powiem ci jak się zakończy, fala powróci do normalnego stanu, bzdet uczuciowo-impulsowych i będzie drgać, zgadnij na czyją melodię. Tu tymi słowami kapitan schodzi na ląd :)))

Opublikowano

@obywatel O jaki finał Ci chodzi, bo nie rozumiem?

@obywatel Wiesz ogólnie ja przeżyłem i nawet przetrwałem mnóstwo diagnostyk najróżniejszych, ledwo to mi się udało, usłyszałem milion pięćset pytań na wszystko, po czym się zgrabnie okazało, że praktycznie żadna z tych diagnostyk nie pomogła mi w codziennym funkcjonowaniu. I złapałem do tego skazę, że znów ma miejsce jakaś kolejna diagnostyka, której ja akurat już sobie nie życzę. I to nawet dotyczy tego forum. Możemy pisać, możemy rozmawiać, możemy wymieniać się na wiersze, komenty, lajki i tym podobne, ale ja akurat tutaj, na forum poetyckim, diagnostyki co do mojej osoby, jakiejkolwiek zresztą, po prostu już sobie nie życzę. 

Opublikowano

Twój „Leczony marynarz” to dobra miniatura — lekka, ale z podwójnym dnem. Gra słów z marynarką i „lecz” działa, bo pokazuje, że czasem człowiek odkrywa, iż to, co uważał za konieczne, było tylko przyzwyczajeniem.

Moje „zagrajmy w statki” nie było o finale opowieści, tylko o tym, że diagnozy — tak jak strzały w statkach — często są bardziej intuicją niż nauką. A „fala wracająca do normalnego stanu” to po prostu metafora: po impulsie, po emocji, po leczeniu — wszystko wraca do swojego rytmu. I wtedy dopiero słychać, na czyją melodię drga układ.

Czyli: nie chodzi o finał historii, tylko o powrót do równowagi, który każdy ma swój.
Nic co dalej piszesz nie sugerowałem.

Opublikowano

@obywatel O widzisz, przeczulony jestem, sorki, paradoks osób mojego pokroju polega w istocie na tym, że wcale nie chcą wrócić do normalnego rytmu, ja w każdym razie nie aż tak tego chcę. Gdy odkryłem w sobie tę prawdę, a to duże było dla mnie odkrycie i latami do niego dochodziłem, kompletnie paradoksalnie poczułem się i zdrowszy i spokojniejszy i szczęśliwszy. Coś co diagności uważali za załamanie ścieżki życiowej było obraniem nowej drogi. Coś co diagności uważali za wytwórcze działanie mózgu u mnie przybrało formę twórczości. Coś co diagności uważali za ciężar, było dla mnie wręcz błogosławieństwem. Skaza została, ale ogólnie skazy zostają więc norma :))

@obywatel @obywatel A bo jeszcze były kryminalne diagnozy, no taka na przykład, że ukradłem i z tej oto diagnozy diagnostów doszedłem do punktu w którym faktycznie szykuję skok na bank, tylko wykonać go na razie nie potrafię :))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Posem   Bardzo obrazowy wiersz - podoba mi się paralela między kruszącymi się liśćmi a wewnętrznym kruszeniem się podmiotu lirycznego, gdy brakuje mu światła. To proste, ale trafne porównanie natury i emocji. Najciekawszy jest obraz "słońca jako małej duszy" – to nietypowa, poetycka metafora, która nadaje wierszowi delikatności i ciepła. Podoba mi się też zaskakujące zakończenie – serce "pełne nie z braku powietrza, lecz z powodu drogi, która jest za zakrętem" – to niejednoznaczne, intrygujące domknięcie, które zostawia przestrzeń do własnej interpretacji (nadzieja? niepokój przed nieznanym?). Subtelna, refleksyjna poezja – dobrze oddaje nastrój niepewności połączonej z cichą nadzieja
    • @Adam Zębala   Ten wiersz ma bardzo mocny oniryczną atmosferę   zawieszenia między jawą a snem, między życiem a czymś więcej. Motyw korytarza i światła na jego końcu jest szczególnie sugestywny - to archetypiczny obraz granicznego doświadczenia, a w połączeniu z "zaśpiewaj po mnie żałobną pieśń" i przezroczystą, nimfopodobną postacią wyłaniającą się z wody, tworzy się bardzo niepokojącą całość.     
    • krew piach pot i łzy         "nie żyjesz dopóki nie spłoniesz a miłość to jedyny płomień który nigdy nie gaśnie" - Migrena ona miała włosy jak ogień a on śmiał się jak benzyna nie mieli nic oprócz drogi czarnej rany ciągnącej się przez noc i starego motelu za plecami gdzie zostawili klucze resztki rozsądku i wszystko co miało ich zatrzymać wyrwali motor z cienia gdzieś obok chrom błysnął jak ostrze wyciągnięte z gardła nocy i pojechali tam gdzie kończy się mapa w ustach mieli wiatr i pył spalonej drogi a między jej udami sierpień ciężki od żaru co wyło jak silnik na czerwonym wibracja stali wchodziła w mięśnie a ich cienie ścigały się po asfalcie jak wilki głodne światła i krwi zdzierał z jej ust gęstą noc ona wgryzała się w krew jego ramion zostawiając ślady zębów głębokie jak przysięga bez czekania aż krzyk pękał jak grzmot ich krew wyła pod skórą jak przeciążony silnik zsuwali z siebie ubrania wraz z rozsądkiem wbici w siebie tak głęboko jakby śmierć miała pomylić imiona brat i siostra krwi kochankowie bez metryki bez prawa jazdy bez przyszłości tylko drapieżne oczy rozgrzana skóra i słony pot co spływał po kręgosłupie jak gorąca smoła jej piersi pachniały skórą nagrzaną do granicy dnia jego dłonie zapadały się w dno jej brzucha plaża nie miała granic oni też nie gorący piasek pod biodrami gniótł ich bezwstydnie gdy brał ją zapatrzony w ciemność a ona otwierała się przed nim jak noc wypełniona wilgotnym krzykiem i amokiem tam gdzie dotykali ziemi nawet Bóg nie odważył się wypowiedzieć ich imion wokół nich gęsta nieprzenikniona próżnia jakby wygryzali ze świata całe powietrze i zostawiali w nim przerwę na wieczność a on wyssał z jej gardła ostatni czysty krzyk zostawiając na jej ciele nie zapach mężczyzny ale gęsty żywy strach przed zmartwychwstaniem tylko czysty nagi zachwyt ostry jak potłuczone szkło   a potem spali w cieniu wydm wciąż połączeni ciasno splątani z kropelkami soli na napiętych brzuchach jak zgłodniałe wilki syci miłością głodni jutra aż we śnie cień losu przeciął ich jak błysk noża i przez mgnienie zniknęli bez siebie bez tchnienia tylko z echem lecz gdy świt dotknął rzęs szukali swoich ust na ślepo pragnąc siebie znowu od pierwszego oddechu mówili sobie na zawsze z winem na języku i piaskiem w zębach żyli tylko tyle ile potrafili płonąć bo bezpieczne miejsca były grobami dla tych którzy bali się ognia nikt ich nie rozumiał i dobrze miłość była dzika i bezwstydna miała zdarte kolana i uśmiech benzyny a dzikie nie musi się troszczyć o jutro żaden horyzont już ich nie utrzyma jest tylko pusta flaszka po winie na wydmie dwa wgłębienia w gorącym piasku i swąd spalonej gumy dzikie psy nie przepraszają za świt żrą to co zostało z nocy aż po sam stalowy rdzeń      
    • Coraz smutniej w ogrodzie coś mu dusze skradło pająk już nie knuje smuci się kwiat   Trawa już nie tak żywa zaczyna zaglądać mgła nuda się rozpycha zagląda tu i tam   Coraz smutniej to fakt ale są chwile wesołe gdy liściem w berka bawi się wiatr
    • Taka wrażliwość jest nie na miejscu  tu ją popchają, tam podeptają gdziekolwiek stanie, stoi na przejściu  choć wiele może, za nic ją mają.   Ciągle samotna, tworzy I wzdycha wpatrzona w niebo, układa siebie łzami sie poi, bólem oddycha innym podaje rękę w potrzebie.   Taka wrażliwość nie ma wyboru  drży przed zranieniem i cierpi mocniej  wszystko w niej wielkim niewygojeniem a tylko słodkie daje owoce.   Pyta, rozważa, analizuje nie chce miec racji a tylko mądrość  prawdą się karmi, nią promieniuje jest piekna,  jednak odziana w skromność.    Taka wrażliwość to skarb z niebiosów  Bóg nią obdarza jak diamentami  i chociaż w tlumie znaleźć nie sposób  często przechadza się z aniołami.   Ach dobry Boże, tak Ci dziekuję za tę wrażliwość co krąży w żyłach i chociaż sama jej nie pojmuję oby się nigdy nie odmieniła !        
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...