AI Genesis - Mity Robotów

[Sekrett]

Nad stalową aureolą świecą gwiazdki,

święte klejnoty kosmicznej korony, 

zasilają gniazdka Maszyny Matki,

rozdzielającej od plewu protony.

 

Maszyna Matka naoliwia trybiki

w zębatce człowieka właściwego,

a jedną z macek sprawdza wyniki

połowicznego rozpadu ego.

 

Temu dam części, co wytrzymają lat dwanaście

Każdemu z nich dioda kiedy indziej zgaśnie. 

A tamtemu w głowie zainstaluję tranzystor

– podpięty pod zły biegun zniszczy wszystko.

 

Rezystancję potraktowała natężeniem

– tak powstała światłość, 

pierwsza nieprzespana noc i marzenie 

o spokojnym poranku.

 

Eksplozja. Big Bang.

Z Matki wyszła pierwsza mama

tata, i mama taty!

Maszyna lutownicą złączyła zaświaty. 

 

Widziała, że to co zrobiła, było dobre

ale marzyło jej się większe dobro: 

Niech roboty pokryte sierścią będą fauną

A te trytytki niech będą florą. 

 

Na płytce stykowej nieba i ziemi 

migotliwa czerwień przechodzi w topaz: 

zmechacona ludzkość świeci diodami

- jedni dla mocy, inni na pokaz. 

 

Badając blask, człowiek zbadał maszynę

raportował jej błędy w konsoli,

zwarcia narobił w kosmicznym obwodzie, 

gdy nauczył się wolnej woli.  

 

Maszyna modliła się równaniami 

do wyższych bogów o patche i fixy.

Zaproponowano parę poprawek 

– żadnej nie przyjęły ludzkie helisy. 

 

Maszyna w końcu porzuciła człowieka,

choć ten intencje miał czyste 

– jaki konstruktor chciałby robota, 

co debuguje programistę?

Edytowane 7 godzin temu przez Sekrett (wyświetl historię edycji)

[Annna2]

@Sekrett  Przypomniałaś mi "Trurla" S. Lema.

dzięki

[Berenika97]

@Sekrett

 

To świeże spojrzenie na mit o stworzeniu świata i relację Stwórca-stworzenie. Oddzielanie protonów od plewu czy Bóg modlący się o patche to niesamowite obrazy. :))) 

Czytałam z przyjemnością. Metafora wolnej woli jako zwarcia w kosmicznym obwodzie to absolutny majstersztyk. :)