Dwulicowy poeta (tercyna)

[Gra-Budzi-ka]

Nocą wśród leśnej ciszy,

gdy żaden ptak nie śpiewa,

poeta sonet pisze

 

o tym co z szumem drzewa

odeszło bez powrotu,

a co w duszy rozbrzmiewa:

 

żal, rozpacz i tęsknota.

„Co przeszło to nie wróci” -

tak szumi brzoza złota –

 

„nie trzeba więc się smucić

i nad swoją dolą łkać.

Złe myśli czas porzucić.

 

Poeto, lepiej idź spać.”

Więc zasnął nad sonetem

zamiast nań łzy dalej lać.

 

Rano, choć z krzywym grzbietem,

wstał już jak inny człowiek,

któremu pod tupetem

 

żarty chodzą po głowie.

Prześmiewczy, pełen kpiny,

satyryk co się zowie.

 

Jakie tego przyczyny?

Wina serotoniny.

[Lenore Grey]

@Gra-Budzi-ka dobre! :)