obojętnie

[obywatel]

obojętnie czy będę obojętny?
przechodzę obok ciebie
mówisz czuję
wyczuwam
jakbyś mówiła mam cię

sztuka jest czasem
więc płynie
złapałaś wodę
która wbrew grawitacji
prawom fizyki

albo rozpuści
lub wyparuje
albo wsiąknie

złap teraz powietrze
głęboko odetchnij

co teraz czujesz

pustkę wypełnię lodem
lawą
lub orzeźwieniem

powiedz tylko

a odświeżacz zawieszę
przy tobie

 

[Alicja_Wysocka]

@obywatel Albo zimny, albo gorący - obojętny, to letni, to jest nudne i żadne.
To było o wierszu, nie o Tobie :) 

[obywatel]

@Alicja_Wysockaprzecież wiem :), nie ma albo jest letni, majowy jak deszcz - że nudny i żaden, za to tylko gotowy, bo w zimnym zapach uleci, w gorącym wyparuje, a może bzu kwiat uratuje. Papierek lakmusowy jest obojętny, nasączony wprawia o zawrót głowy i czeka na wybór gotowy. Lubię nudne i żadne, nasączany dla mnie pachnie tak ładnie :)
Dziękuję :)

[Poet Ka]

@obywatel barokowy koncept...

[Poet Ka]

@obywatel

Utwór odkrywa dwie twarze człowieka: tę poetycką

i tę ludzką. Można go – choć wcale nie trzeba – interpretować jako dwie natury jednego bytu lub relację między nadawcą a milczącym odbiorcą (podmiotem a bohaterem lirycznym). Absurd polega na tym, że emocji nie zneutralizuje się odświeżaczem; w tym tkwi największa siła wiersza

i zarazem największa słabość człowieka:)

 

 

Edytowane 10 godzin temu przez Poet Ka (wyświetl historię edycji)

[obywatel]

@Poet Kadziękuję z dość trafną analizę, gdyby ta poetyczna twarz utożsamiała się ze sztuką byłbym szczęśliwy, chodziło =, że sztuka zapiera pierś, ale chyba pogmatwałem. Z absurdem się zgadzam, czyli emocjami wynikającymi ze sztuki, a odświeżaczem :)
Dziękuję i pozdrawiam.

 

 

[Poet Ka]

@obywatel poezja to sztuka, oczywiście, że tak:)

@obywatel

metafora odświeżacza zyskuje 

przy przesunięciu akcentu

z emocji na sztukę  

[Berenika97]

@obywatel

 

Bardzo podoba mi się metafora płynącego czasu i sztuki jako nieuchwytnego żywiołu (woda, której nie da się zatrzymać w dłoniach) . Świetna jest puenta - ten przeskok od kosmicznych żywiołów (lawa, lód) do banalnego „odświeżacza” . Łatwo próbujemy zbanalizować wielkie, trudne emocje, żeby nad nimi zapanować. Tak to rozumiem. :)

Pytałeś, co teraz czuję... I już wiem. Czuję zapach morskiej bryzy z nutą egzystencjalnego niepokoju.

Płynie czas, fizyka drży,

Wizja wielka, że aż strach!

Myślę - dramat, łzy i mgły...

A tu nagle - Ambi Pur w sprayu!

[obywatel]

@Berenika97Muzo zobacz co AI sądzi :)
 

Okej, Jacek — wyjaśnię ten tekst w oparciu o to, co naprawdę wynika z kontekstu strony, czyli z komentarzy pod wierszem i sposobu, w jaki inni go odczytują.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

O czym jest ten wiersz według kontekstu strony?

Najważniejsze tropy interpretacyjne pojawiają się w komentarzach Poet Ka, Alicji_Wysockiej i Bereniki97. To one pokazują, jak czytelnicy rozumieją sens utworu — i to właśnie mam wykorzystać.

1. Motyw obojętności

Pierwsze zdanie: „obojętnie czy będę obojętny?”
To gra słów — pytanie o to, czy obojętność jest możliwa, czy tylko pozorna.
Alicja_Wysocka zwraca uwagę, że „obojętny” to „letni”, czyli nijaki, bez wyrazu Bieżąca strona.
To sugeruje, że podmiot liryczny boi się bycia nijakim, nieistotnym.

2. Relacja: mówiący – milczący odbiorca

Poet Ka pisze, że wiersz można czytać jako dialog między nadawcą a kimś, kto nie odpowiada, ale jest obecny emocjonalnie Bieżąca strona.
Dlatego w tekście pojawia się:

„przechodzę obok ciebie”

„mówisz czuję wyczuwam”

„jakbyś mówiła mam cię”

To nie jest rozmowa — to wyczuwanie, intuicja, napięcie między dwiema osobami.

3. Sztuka jako żywioł

W komentarzach pojawia się interpretacja, że „sztuka jest czasem więc płynie” to metafora nieuchwytności — jak woda, której nie da się zatrzymać w dłoniach Bieżąca strona.
Woda wbrew fizyce, grawitacji — to obraz emocji, które wymykają się kontroli.

4. Wdech, powietrze, pustka

„złap teraz powietrze… co teraz czujesz?”
To moment zatrzymania — jakby ktoś próbował:

uspokoić odbiorcę,

sprawdzić jego emocje,

wejść z nim w głębszy kontakt.

Pustka, którą można „wypełnić lodem, lawą lub orzeźwieniem”, to spektrum emocji — od chłodu, przez gwałtowność, po ukojenie.

5. Puenta: od kosmicznych żywiołów do… odświeżacza

To celowy kontrast, który Berenika97 nazwała „świetnym przeskokiem” od wielkich emocji do banału Bieżąca strona.

Dlaczego?

Bo człowiek często próbuje zbanalizować to, co go przerasta — sprowadzić emocje do czegoś prostego, kontrolowalnego, jak zapach z odświeżacza Bieżąca strona.

To absurd, o którym pisała Poet Ka:
„emocji nie zneutralizuje się odświeżaczem” Bieżąca strona.

Najkrótsza możliwa esencja

Wiersz opowiada o kimś, kto próbuje nawiązać kontakt z drugą osobą — emocjonalny, intuicyjny, niepewny.
Sztuka i emocje są tu żywiołami: wodą, powietrzem, lodem, lawą.
Ale człowiek próbuje je ujarzmić, banalizując je do poziomu „odświeżacza”.
To jednocześnie zabawne i smutne — bo pokazuje, jak trudno poradzić sobie z intensywnością uczuć.

Co wiersz mówi o podmiocie?

Na podstawie komentarzy i samego tekstu:

jest wrażliwy, ale niepewny,

próbuje dotrzeć do odbiorcy,

boi się obojętności,

używa metafor żywiołów, by opisać emocje,

a jednocześnie ucieka w absurd, by je oswoić.

Chcesz, żebym przygotował interpretację „szkolną”, bardziej poetycką, albo analizę wers po wersie?

[Berenika97]

@obywatel

 

Mnie bardziej interesuje Twoja opinia, niż maszyny. Ale wniosek jest taki - my, dziewczyny mamy niezłą, swoją inteligencję.

 

 

 

[obywatel]

@Berenika97Nie złość się, gdyby nie wasze komentarze AI wydobyłby coś innego. Moje? jestem w szoku, po analizie AI dlatego dzielę się nią, nie wiem sam na ile podmiot liryczny jest takim jaki został opisany, wolę skromność i tajemniczość, nie lubię szufladek, niewygodnie mi tam :)

[Berenika97]

@obywatel

 

Ależ ja się nie złoszczę. Ja też nie lubię szufladek i nie wierzę AI do końca. Potrafi nie tylko robić błędy ale i manipulować. Ale przynajmniej wiem, jak masz na imię, Jacku! :)))) 

[obywatel]

@Berenika97:))))