[więc zacząłem nienawidzić mojej sztuki]

[szyba płacz]

więc zacząłem nienawidzić mojej sztuki

tego, że jej instrumenty gryzą mnie jak kot zdychający na wściekliznę

pędzel zostawia smugi zlewające się w odpychającą breję

struny gitary brzdękając drążą mi tunele w mózgu

klawisze tną mi dłonie a brzeg laptopa wpija się w moje nadgarstki tak że każde napisane słowo przypłacone jest krwią

od patrzenia na zdjęcia pękają mi oczy

[obywatel]

bardzo, jestem za, każda wypowiedź w sztuce ma źródło choćby nienawiść, wbrew pozorom sztuka przez odpychanie ma swoich zwolenników, ogólnie dobrze, a nawet bardzo bo uczy jak napisać powiedzieć dosadnie mam dość, jak odtrącać i przetrącać kark miłości aby ta nie odrodziła się w nienawiść - brawo

[Berenika97]

@szyba płacz

 

Czuć w tym w tym wierszu  fizyczny ból tworzenia - jakbyś opisał moment, kiedy sztuka przestaje być ucieczką, a staje się kolejnym źródłem ran. Mocne.