Latarnia

[Mitylene]

Spojrzeniem czule pieści morze

i niesie mu nadzieję.

 

posrebrzona toń milczy

topiąc milion moich myśli

 

utonęły niewzruszone

drobnym deszczem,

gdy spadające gwiazdy gasły 

w blasku uśpionych fal.

 

Tam drży jeszcze

nikły ślad jutra.

 

Autor fotografii: Milena Królak

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[violetta]

@Mitylene pięknie,wędrowniczka z ciebie:) za niecały miesiąc będę nad morzem:)

[Mitylene]

@violetta kocham i morze i góry

...już sama nie wiem co bardziej, że o lesie nie wspomnę ;)

Edytowane 2 godziny temu przez Mitylene (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@Mitylene

 

Wiersz gęsty od obrazów, które nie spieszą się z wyjaśnieniem. Latarnia pojawia się tu jako postać - czuła, obecna, trwająca. Pieszczące spojrzenie i niesiona nadzieja to gesty opiekuńcze, a jednak morze, któremu towarzyszą, milczy. Przyjmuje, nie odpowiada. A wszystko dzieje się na pograniczu snu i jawy, nocy i świtu.

„Nikły ślad jutra" drży.  Nadzieja jest, ale nie jest pewna siebie. 

Bardzo nastrojowy tekst i piękny! 

 

 

[Mitylene]

@Berenika97 jedno jest pewne - ta latarnia trwa  i milczy pomimo tak zmiennej pogody i nastroju ducha...

[violetta]

@Mitylene że się nie boisz tak :) nie wiem czy sama tak chodzisz czy z kimś, ogólnie bym się bała:)

[Mitylene]

@violetta bardzo często sama.Lubię najlepiej samotne wędrówki.