Paradoks dobrych wierszy

[Leszczym]

 

Pewna zgrabna w linii i poezji barwna poetka poznała pewnego pana, dżentelmena nie do końca i nie doprawdy. Jakoś tak nie bardzo i nie całkiem im się układało. W tamtym czasie pisała wiersze płomienne, jeden za drugim, aż przyszła do niej refleksja. Poetka usiadła nad tym wybitnym i grubym nad wyraz zeszytem i zauważyła, coś co nietrudno było zauważyć. Okazało się po prostu, że wiersze są absolutnie nieprzeciętne i tak dobre oraz rozchwiane, że to o czymś jak najbardziej musi świadczyć. Doczytała się wreszcie z tego zeszytu, że ta jej relacja z nie nazbyt panem i nie dość dżentelmenem nie rokuje niczego dobrego, o czym właśnie świadczą najlepsze wiersze w zeszycie. Były zdecydowanie za dobre po prostu. Barwna poetka postanowiła rozstać się z tym panem, co niebawem uczyniła. W tamtej chwili powstał najlepszy i ostatni wiersz tego zeszytu, tomiku. Kolejny zeszyt był już cieńszy i spokojniejszy, ale poetce żyło się wówczas i lepiej i radośniej i słoneczniej, a zatem pogodniej.

 

 

Warszawa – Stegny, 14.05.2026r.

 

 

 

Edytowane 16 godzin temu przez Leszczym (wyświetl historię edycji)

[MIROSŁAW C.]

@Leszczym

Można by powiedzieć;

poezja prawdę ci pokaże

w oczach duszy. 

Pozdrawiam. 

[Marek.zak1]

To potwierdza regułę, że te promienne wiersze są dla / u  panów nie do końca gentelmanów. Gdy nastał inny pan, przy którym życie było spokojniejsze, nie było o czym pisać, stąd cieńszy zeszyt. Jak po tym, kiedy przez dwa tomy Bochun starał się posiąść Helenę, dobry Skrzetuski poślubił  ją w końcówce Ogniem i mieczem, to w sequelu o nim tylko dwa zdania. Pozdrawiam. 

[Leszczym]

@MIROSŁAW C. Tak, poezja ma coś z urzekań bez wątpienia :)

@Marek.zak1 Sienkiewicz o rozwodzie Skrzetuskiego z Heleną nie zdążył napisać, teoria taka :)

[Marek.zak1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Byłoby  to niepoprawne politycznie, źle widziane i w ogóle kwas, a jak było, to było w jednym spojrzeniu Izy Scorupco w kierunku odjeżdżającego Bochuna. Smutek, żal i w ogóle:). 

[obywatel]

Paradoksem nie jest pisanie wierszy, ale z powodu pisania rozstanie. Paradoks tym piękniejszy, im w tragedii mocniejszy. Polecam wymyślić antyparadoks z tragedii zrobić komedii radość, bo co napisane być może takim się stanie, i na sumieniu nie pozostanie :)).

[Leszczym]

@Marek.zak1 Że co że Bochun wrócił do Heleny i odbił ją Skrzetuskiemu :)) Możliwe, możliwe... Stara miłość nie rdzewieje :)

@obywatel Mogę i nad antyparadoksami się pozastanawiać, czemu nie, ale paradoksów jakby nieco więcej, dużo więcej, a przynajmniej ja widzę więcejj :)

[obywatel]

@Leszczymjeśli widzisz więcej to niedobrze bo równowaga nie jest paradoksem, paradoks paradoksu polega właśnie na tym, że równowagę traktuje się jej bratem, największym jest to, że żyjemy - bo nie żyjąc paradoksy zrozumiemy :))))

[Berenika97]

@Leszczym

 

Ten tekst jest lekki, a jednocześnie niesie ze sobą głęboką, uniwersalną mądrość o relacjach i procesie tworzenia.

Świetnie pokazuje, że czasami warto wymienić status "wybitnego, ale udręczonego artysty" na zwyczajny "święty spokój".

Cieńszy zeszyt, ale grubsza kreska odcinająca to, co toksyczne.

Poezja zadziałała tu jak autoterapia. Poetka musiała zobaczyć swoje emocje czarno na białym, żeby zrozumieć, w czym tkwi.

To dowód na to, że nasza intuicja i podświadomość często komunikują się z nami poprzez twórczość szybciej, niż dopuszcza to do siebie nasz racjonalny umysł.

Bardzo podobają mi się takie sformułowania jak "dżentelmen nie do końca", "nie nazbyt pan" czy wiersze "absolutnie rozchwiane" - mają w sobie cudowną ironię.

To fantastyczny tekst! :))))

 

[Leszczym]

@obywatel Tak, to może być niedobrze, nie przeczę :) Mi się zdarza, no trochę się postarzałem wracać do wspomnień. I jak wracam właśnie do wspomnień to tam widzę coraz więcej paradoksów, których kiedyś przeżywając tamte chwile na bieżąco nie widziałem. U mnie to raczej tak wygląda :)) Gdybym może żył bardziej w tu i teraz i nie wracał do wspomnień możliwe, że wtedy tych paradoksów nie widziałbym, albo mniej. Najmniej paradoksalne jest tu i teraz w moim przekonaniu :) Dzisiaj obiecuję sobie, że odwiedzę Wasze wiersze, bo cholera znów opuszczam się w czytaniu, a tu równowaga powinna być ://

@Berenika97 Wiesz, zastanawiam się czasem nad tym co napisałem i czasem po napisaniu. I dochodzę w tym tekście do jednej myśli, ona nie wybrzmiewa jakoś w tekście, a mianowicie że praktyka wielu śladów, wiesz relacji na bieżąco, twórczości, nie wiem smsów, maili, historii połączeń, fb, twittera, youtuba, no różne takie, w pewien sposób sprzyja takim zastanowieniom więc siłą rzeczy wpływa na liczbę rozstań. Dziękuję za komplement bardzo, bardzo :)) 

[Magdalena]

Stanowczo za dużo wiesz o poetkach, albo o ich wyobrażeniu

[obywatel]

@Leszczymtylko nie coś za coś, mnie wystarcza możliwość czytania, komentuję trochę dla zabawy i z przekory, lub też dlatego że mnie to inspiruje. Paradoks to taki błąd systemu, najgorsze w nim to, że może się zawiesić. Równowaga to tylko wymysł, nic jej do paradoksu.

[Leszczym]

@Magdalena A tu ciekawostka, nic nie wiem, mało, tyle co z rozmów tutaj i lektury i codziennym zastanowieniom i przyglądaniom osobom kultury, i tu paradoks kolejny, jeszcze większy, że gdybym z reala wiedział więcej nie napisałbym tego tekstu :))))

@obywatel W tym zakresie kumple mnie często ratują, mam bardzo zrównoważonych różnych kolegów :)

[Berenika97]

@Leszczym

 

Ciekawa i głęboka rozkmina. Sama nie korzystam z mediów społecznościowych, więc rzadko patrzę na to z tej strony, ale to, co piszesz o wiadomościach czy historiach połączeń, ma sens. Rzeczywiście, mając to wszystko zapisane czarno na białym, łatwiej wpaść w pętlę ciągłego analizowania. :)  To nie mój "świat" . :) 

[Leszczym]

@Berenika97 Zaczynam powoli dochodzić do wniosku, wniosek to zaiste nieco antyliteracki, chcesz z kimś dobry, zgodny, właściwy związek nie pisz do tej osoby listów ani maili :))) I mało smsów i relacji na socialach :))

[Berenika97]

@Leszczym

 

Ciekawy wniosek, ale w erze cyfrowych mediów chyba awykonalne. Ale o wiele lepszy jest wspólny spacer. :)))  Wówczas można zajrzeć głęboko w oczy, zauważyć "mowę ciała", doktnąć i powąchać. :) 

 

Pozdrawiam. 

[Magdalena]

@Leszczym

Cała przewrotność pogodnego czoła

Jest w zasypianiu rodzinnym

W Dobrym otulonymi życiu

Usypia mi nerw, wiosną, latem 

Wypala mnie słońce

Wrócę jesienią gdzie życie myśli się

Myśli się szalenie inaczej

 

[Leszczym]

@Magdalena Tak myślenie i odbiór się bardzo zmienia. Czytałem właśnie u Hamiltona, J. Z. Słojewskiego, że Dostojewski za młodu i Dostojewski za dorosłości to zupełnie, ale to zupełnie inne książki w odbiorze, tak dla przykładu.