szept popiołu

[Maria Kosaciec]

śnieg pada w środku czerwca 

biel zasypuje okna 

w pokoju bez twojego cienia 

 

cisza ma kształt twoich dłoni 

nie dotykają 

 

oddech zamarza na szybie 

piszę palcem imię 

które nie zna mojego 

 

zegar gubi sekundy 

jak ja gubię nadzieję 

 

światło gaśnie powoli 

w lampie którą zapalałam dla ciebie 

 

na dnie filiżanki 

została tylko gorycz 

i ślad po twoich ustach 

których nigdy nie było 

 

zostawiam serce na parapecie 

niech je zabiorą gołębie 

albo wiatr

[LessLove]

@Maria Kosaciec Piękne, bolesne, prawdziwe - ślicznie opisany stan tęsknoty, bólu rozstania. Poezja koi takie rany, po to jest dana duszy.

Pozdr.

[Maria Kosaciec]

@LessLove Bardzo, ale to bardzo dziękuję! Pozdrawiam serdecznie.

[Simon Tracy]

@Maria Kosaciec Jest w tym wierszu ten szczególny model tęsknoty i melancholii wręcz gotyckiej w którym szczególnie się lubuję.

Piękne i pisane szczerze zranionym sercem.