Zawiniła

[obywatel]

Choć niewinna się wydaje
Ciągle nadal? jej poddaję
Nazywają ją miłością
Platoniczną jest radością

Lecz jak kochać tak bez seksu
Innych ważnych zmysłów
I być wiernym umysłowi
Kiedy miłość zmysły łowi?

Jedne odciąć coś zostawić
Gdzie zabawa jak się bawić?
I nie poddać gwałtowności
I nie poczuć tej błogości

Ustępuje tej gorącej
Nie jest jednak zimna obojętna
Jest ulotna, toteż nie zachęcam
Jej rozumieć, ale mieć ją

W sobie to zrozumiem


 

[Annna2]

@obywatel dualizm ciała i duży możliwym jest.

Bo można kochać miłością siostrzaną i można kochać miłością cielesną,

my tak możemy- my ludzie.

 

Czy ty wiesz, co to jest przyjaźń? – zapytał.
– Tak – odrzekała Cyganka. – To kiedy się jest siostrą i bratem, to dwie dusze, co się dotykają nie zlewając się, to dwa palce u jednej ręki.
– A miłość? – zapytał.
– A miłość?... – odpowiedziała Cyganka, a całe jej ciało zadrżało, a twarz jej rozbłysła dziwnym blaskiem. – To być dwojgiem, co się w jedno zlewają. To mężczyzna i kobieta stopieni w jednego anioła. To niebo!

 

(W. Hugo)

[obywatel]

@Annna2podaj mi przykład, że niebo cię nie kocha, podaj taki co utrapieniem jest miłości, a zaprzeczę temu, bo wszystko to miłość lub dąży ku temu :)) że różne imiona przybiera? cóż taka jest ta przechera :))))
Dzięki za cygański dialog :))) Miłego dzionka :)

[Annna2]

@obywatel odpowiedziałam już,

ale sądzę po ilości Twoich zawiasów- to sobie ze mnie kpisz, ok,

moja odpowiedź kpiną nie była, więc mnie tu więcej nie będzie

[obywatel]

@Annna2chciałem zakończyć dzień miło, jednak się nie da uśmiechnąć wirtualnie, to przeszkadzają zawiaski, brak kropek lub wyraz wieloznaczny, lepiej się nie odzywać :(

[Annna2]

@obywatel  to nie jest cygański dialog- pudło

to Dzwonnik z Notre-Dame- powieść W. Hugo

[obywatel]

@Annna2 nic z tego już nie rozumiem, sądzę natomiast iż osoby cytujące powinny wiedzieć, że przepisywanie powinno mieć podpis, to jedno, drugie nie chcę sobie psuć całego dnia, jeszcze raz miłego.

[Annna2]

@obywatel  odpowiem ostatni raz.

miłość siostrzana i miłość cielesna mogą istnieć- to z ontologicznego punku widzenia sprzecznym nie jest,

to dualizm człowieka.

dałam cytat z Victora Hugo- fragm z powieści Dzwonnik z Notre-Dame.

Cytaty piszemy dając cudzysłów lub kursywą- to jest i podając autora.

( czym innym jest przyjaźń czym innym miłość cielesna)

Pan postanowił ze mnie trochę się pośmiać- zadrwić.

 

Tak czuję.

[obywatel]

@Annna2Jak to wszystko ma się do wiersza?, tam chodzi o konflikt nie współistnienie, to co mówi ontolog nie jest święte, a przesadą jest posądzanie o pośmiewisko, ale teraz to mam ochotę na coś w tym stylu. Czy mężczyzna może kochać innego? Bóg nie jest kobietą przecież.

[Berenika97]

@obywatel

 

Gdy zmysły chcą ognia, a myśl wznosi mur,

To wieczny jest ciała i ducha nasz spór.

Jak kochać bez dłoni i ziemskiej rozkoszy,

Gdy chęć posiadania tak łatwo nas płoszy?

 

Ta cicha miłość ustąpi czerwieni,

Lecz gdy dym opadnie - na zawsze cię zmieni.

Nie musisz jej badać, zamykać jej w Słowie,

Największa to mądrość: mieć ją cicho w sobie.

[obywatel]

@Berenika97

Dziękuję z piękną poradę
Przestaję pisać nic nie poradzę
Pięknej wyrazić nie można
A mój czymprędzej niech w koszu skona

Jednakże spór bywa przewrotnym
Przyjaciółkę kocha, a ona odwrotnie
Kochać się we mnie i mężem chce widzieć
Co zrobić kochać czy nienawidzić

A może przyjąć jako dar największy
I zostać pantoflem tym większym
A może to tylko poezja i dywagacje
Co jest prawdziwym i kto ma rację? 

Poeta wstawił się zawikłał uczucia
Bo może kiedyś też będzie musiał
Wybierać przebierać w miłości
Ale póki co wszystkich tym złości

Raduje się jednak serce
Gdy na wiersz odpowiada się wierszem
Króluje w tych słowach miłość poezji
Tak miła, przyjemna, że wstyd mi tej epopei :))
 

[Berenika97]

@obywatel

 

Nie wrzucaj swych wierszy do kosza na śmieci,

Niech słowo na wolność jak najprędzej leci!

Nie mów, żeś piękna wyrazić nie w stanie,

Gdy brzmi w Twoich strofach tak szczere wyznanie.

[obywatel]

@Berenika97
Szczerym do bólu? o moja Pani
Wiedziałem i wiem poezja rani
Poeta jest z innej gliny
Pani nie czujesz winy?

Ja jestem winny wszystkiego
Bo byłem szczery do upadłego
Niech sczeznę o ja nieszczęsny
Co zrobić pokazać mam pięty?

Uciekam najdalej jak można
Wrócimy do tego z ostrożna
Pomyślmy jak wytonować
Aby poezji dać pofolgować

[Berenika97]

@obywatel

 

Zatrzymaj krok, mój Panie smutny,

Choć język wiersza bywa butny.

I we mnie jakaś wina drzemie,

Że niesiesz sam to ciężkie brzemię.

Więc nie pokazuj dzisiaj pięt,

Gdy rym obiera ostry skręt.

Szczerość poety to nie zguba,

Choć bywa to najcięższa próba.

Odetchnij, spróbuj wytonować,

By ran kolejnych nie hodować.

Dajmy poezji pofolgować,

By mogła nas oboje schować.