pokój numer cztery

[Maria Kosaciec]

lampy nie gasną nawet w nocy 

sen przychodzi na receptę 

a ja czekam aż przestanę się bać

 

pytają o imię 

odpowiadam szeptem 

bo głos zgubiłam w korytarzu

 

za drzwiami kroki pielęgniarki 

odmierzają ciszę 

która dzwoni w uszach

 

chciałabym dotknąć deszczu 

ale szyba jest grubsza niż obietnice 

i nie otwiera się od środka

 

piszę list do siebie 

na serwetce przy śniadaniu 

nie mam odwagi go przeczytać

 

mówią że wyzdrowieję 

a ja nie wiem już co to znaczy 

być cała

[Natuskaa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

imię, imię... zastanawiające... szept jest tu, jak pytanie w odpowiedzi na pytanie.

 

...

przeliteruj moje imię

chcę je znać

jego zgłoski i akcenty

przemilcz co ma milczeć

po ostatniej z liter

można mnie przygarnąć

...

 

Bardzo przemyślany wiersz. Na pewno ze mną zostanie.

Pozdrawiam :)

 

 

 

[MIROSŁAW C.]

@Maria Kosaciec

Treść wchodzi pod skórę i rozsadza od środka...

Pozdrawiam.