Marta

[Poet Ka]

Marta

 

Derby, rauty, spacery,

Limuzyny, rowery.

Ludzie, którzy odeszli 

Nazbyt wcześnie za długi,

Po kolejnej ruletce.

 

Moda na Monte Carlo

Zgasła tuż-tuż po wojnie,

Razem z chansonistkami.

Ostatnie nocne party

Tej ekscentrycznej Marty.

 

Tu wciąż czuć zapach

Perfum Richelieu*,

Tu wciąż jeszcze słychać

Lekko drżący jej śpiew:

Ah oui, j'ai perdu ma vie.

 

* Nazwa perfum Richelieu jest fikcyjna; wprowadzono ją, aby podkreślić polityczne tło zabójstwa oraz nadać całości atmosferę dawnego splendoru.

Edytowane 18 minut temu przez Poet Ka
dodanie przypisu, ostatnia korekta (wyświetl historię edycji)

[andrew]

@Poet Ka

...

świat

kocha tajemnice

jest im wierny

 

nie zdradza

 

i swoje zabierzemy

jak Ona

choć nie będą 

już potrzebne 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

Edytowane 5 godzin temu przez andrew (wyświetl historię edycji)

[Migrena]

@Poet Ka

 

Poe.

 

pięknie i z niezwykłą wrażliwoscią przywołałas   ten świat, który już nigdy nie wróci.

 

te limuzyny zapach perfum i kurz na drodze do monte carlo to obrazy, które pod Twoim piórem odzyskują dawny blask .

 

dziękuję Ci za tę magiczną podróż do czasów, gdzie elegancja mieszała się z hazardem życia.

 

jednak ta historia ma swój mroczny   przemilczany rewers, o którym tak trafnie przypominasz między wierszami.

 

skoro przywołujemy postać Marty, ukochanej marszałka, nie sposób uciec od prawdy ostatecznej. pod tym "lekko drżącym śpiewem” kryje się przecież niewyobrażalna makabra.

 

wiersz nie jest dobrym miejscem.

 

komentarz już tak.

 

Marta thomas-zaleska nie tylko " straciła życie” w przenośni.

 

jej los dopełnił się w sposob brutalny i do dziś niewyjaśniony.

 

zamordowana, poćwiartowana, odnaleziona w walizkach wyrzuconych do rzeki.

 

 

to straszliwy kontrast dla świata rautów i pereł, o którym piszesz.

 

Twoja Marta jest przez to jeszcze bardziej krucha i tragiczna.

 

dziękuję, że nie boisz się patrzeć historii prosto w jej ponure  oczy, nawet gdy jej spojrzenie jest tak przerażająco zimne. 

 

 

to co Poe namalowałaś słowami to poetycka perełka.

 

masz dziewczyno dużą klasę!!!

 

wyśmienitą:)

 

[Poet Ka]

@Migrena

 

wiersz, szczególnie jego forma, obiektywnie

wyśmienity nie jest...

chciałam zostawić w takiej surowej formie,

bez poprawy rytmu i rymów...

głos wewnętrzny 

[Alicja_Wysocka]

@Poet Ka

   Melancholijny i bardzo nastrojowy obraz, Poe. Dobrze, że przypominasz o takich nietuzinkowych postaciach jak Marta.

Przesyłam pozdrowienia w tę chłodną środę w Gdyni :)

Edytowane 4 godziny temu przez Alicja_Wysocka (wyświetl historię edycji)

[Migrena]

@Poet Ka

 

 

ale, ale.

 

dla mnie ten poetycki ascetyzm jest mistrzowskim pociągnięciem.

 

treść - forma.

 

to jest cudowna poezja !!!

 

 

[Poet Ka]

@Migrena

w kategorii piosenka aktorska

[Łukasz Jurczyk]

@Poet Ka Śmierć w Monte Carlo ... Wojna przyniosła innym cięższe rachunki. 

 

Fajnie, że w Twoich utworach odżywają trochę zapomniani bohaterowie historii.  

 

Kula się toczy.

Czerwone czy czarne dziś?

Śmierć bierze wszystko.

 

Pozdrawiam

[Poet Ka]

@andrew @Migrena @Alicja_Wysocka @Łukasz Jurczyk @hehehehe

@Czarek Płatak @Leszek Piotr Laskowski @Marek.zak1

@obywatel

dziękuję Wam bardzo!

[Gerber]

Cóż, była z niej bohaterka niezbyt pozytywna, tak jak i sam Rydz Śmigły, być może zginęła, bo za dużo wiedziała na temat swojego faceta, który być może był zdrajcą Polski, albo uwikłała się w jakąś aferę gangsterską, albo kolejny romans...

[Poet Ka]

@Gerber 

Dopadli ją w 1951 roku ci z partii

Aktualnie Rzetelni i Sprawiedliwi ?

Jako potencjalną zdrajczynię?

 

 

jeśli ktoś chce napisać parę słów na ten temat, to proszę:)

Edytowane 3 godziny temu przez Poet Ka (wyświetl historię edycji)

[Annna2]

@Poet Ka  przypomniałaś o Grace Kelly- księżnej Monaco- miała wszystko,

ale Ty piszesz o żonie marszałka Rydza- Śmigłego.

Straciła życie za wcześnie, ktoś je skrócił

ciekawy wiersz- dobrze że przypominasz, dzięki

[Poet Ka]

 

Wracam do formy wiersza – nie jest klasyczna, a rymy są częstochowskie. Uznałam, że w ten sposób osiągnę większy dramatyzm. Podobnie postąpiłam z akcentami w ostatnim wersie.

 

Wszelkie poprawki, mimo że teoretycznie ulepszały wiersz, w praktyce brzmiały źle.

 

Przypomina mi to Zapolską – niby styl taki... ale przynajmniej uniknęła pustosłowia i nadmiernej kwiecistości, charakterystycznej dla literatury kobiecej dawnych lat. Bo np. wiersze Konopnickiej – poza scenkami z życia, "Rotą", "Na jagody" i sierotką – nie wszystkie były dobre.

 

A Zapolska? Niby ten styl, niby epatowanie sensacją, stawianie na rozbuchane mody literackie, pomimo ich krytyki, ale jednak osiągnęła, co chciała – dramatyzm, wyrazistość, kontrasty.

 

O to mi chodziło, więc tak zostało. Bo poprawki odbierały duszę.

Lepszy ten wiersz jako piosenka aktorska.