Ten gorszy Chris Isaak

[Leszczym]

 

Gdybym moce zmysłów ubrał w słowa pojętne

choć zapewne tu by trzeba było jednak rozebrać

i ich poniekąd i gdzieniegdzie i ponętę dobrze wyraził

w wierszu, w piosence, ba, aż w pieśni ulotnej

wówczas w jednej chwili odszedłbym od zmysłów

zupełnie zagubił się w drodze emocji i pragnień

głupcy mówią, to druga droga byle gdzie i donikąd

wówczas – co znamienne – co tętniące – co życiowe -

nie pomogła by mi wcale a wcale

nie kto inny jak supermodelka rynkowa więc modna

topka topów Linda Ewangelista w primie.

 

Ten wiersz nie jest żadnym łzawym płaczem

tylko cichuteńkim i męskim i dorosłym łkaniem

mnie gorszego, mnie nie tego i nie takiego,

mnie zahukanego i obarczonego zgrozami wstydów,

mnie łzawiącego i smutnego i nieprzepracowanego

gorszego w wersji i w okrojonej opcji zalotnika

Chrisa Isaaka.

 

 

Warszawa – Stegny, 11.05.2026r.

 

 

 

[Berenika97]

@Leszczym

 

Linda i Chris jako punkty odniesienia dla wewnętrznych demonów?

Świetne  zestawienie. Bardzo stylowy smutek.