Gość

[Migrena]

@Berenika97

 

są ciepłe, silne i męskie.

 

ale sensu szukają zawsze.

 

 

[LessLove]

@Berenika97

Chwile samotności miażdżą proporcje rzeczywistości, zmuszają do autorefleksji a często skłaniają do niesprawiedliwego auto da fé.

Jak zwykle, mistrzostwo "pędzla". Pozdrawiam Serdecznie.

[Natuskaa]

Dużo tu jest i w sumie dużo też zostało napisane. Od siebie dodam, że jestem wzrokowcem i ten motyw z człowiekiem o twarzy lustra budzi we mnie jakiś niepokój. No bo jak to... druga ja? I pomyślałam sobie, że bliźniaki to chyba by tutaj nie miały takiego "niepokoju", bo są przyzwyczajone.

 

Pozdrawiam :)

 

 

   

[Czarek Płatak]

Świetnie zbudowane napięcie - ten tekst wchodzi bardzo cicho, a kończy się jak psychologiczne pęknięcie pod żebrami. Najmocniejsze jest dla mnie to lustro zamiast twarzy: nagle cały'gość' okazuje się może nie kimś obcym, tylko formą samotności, projekcji albo własnego głodu bliskości.

 

 

[Berenika97]

@Migrena

 

Tak myślałam!  Czasami lubię się podroczyć. :))) Wybacz! 

@LessLove

 

Bardzo dziękuję! 

 

"Niesprawiedliwe auto da fé" - świetne określenie, które trafia celniej niż niejeden wiersz. Cisza nie jest niewinna, ona sądzi.

I za "pędzel" - choć częściej podmiot liryczny czuje się jak ktoś, kto jeszcze szuka właściwego koloru. :)

 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Natuskaa

 

Bardzo dziękuję! 

 

Niepokój wzrokowca to komplement, którego się nie spodziewawałam - i bardzo się cieszę. Też jestem wzrokowcem :) Obraz miał działać zanim dotrze myśl. 

Co do bliźniaków - może mają nad nami przewagę. Przyzwyczajone do podwójności, nie muszą się jej bać. :))) 

 

Serdecznie pozdrawiam. :)) 

@Czarek Płatak

 

Bardzo dziękuję!  

 

Taki komentarz sam w sobie jest wierszem.  "Peknięcie pod żebrami" i "Głód bliskości" – tak, to właśnie te słowa, które trafiają w sedno wiersza. 

 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

[Berenika97]

@Rafael Marius

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)