koszmar niemowlaka

[Natuskaa]

w starym domu gdzie wiatr toczy boje

niemowlę śpi a męczy się bardzo

nogi mu marzną coś w kącie  skrzypi

sny dobudowują sobie bajkę

coś dostaje coś mu zabierają

kocyk się zsuwa w wody głębiny

pusta pierś nie chce dać pożywienia

trudno oczy otworzyć coś sięgnąć

jeszcze trudniej krzyknąć tak doniośle

żeby się odstało to szaleństwo

 

w końcu z jedynego parapetu

na dechami pokrytą podłogę

spadł wymęczony wojną kwiatek

i rozbił ciszę energią dźwięku

ta z niemowlaka głos wydobyła

co się połączył z kroplami deszczu

rodzic się zerwał i pies kudłaty

wespół przybiegli mu na ratunek

w ostatniej chwili tuż przed ulewą

ktoś zamknął okno ktoś wziął na ręce

 

nikt nie pochylił się nad doniczką

gdzie połamany leżał bohater

[Sylwester_Lasota]

Niesamowity, poruszający wiersz. Jeden z tych, o których trudno powiedzieć po prostu, że się podoba i w ogóle trudno coś rozsądnego powiedzieć. Milknę więc i tylko...

 

Pozdrawiam. 

[Berenika97]

@Natuskaa

 

Bardzo wzruszający wiersz.  Najbardziej uderza ten kontrast - niemowlę uratowane, trzymane w ramionach, a kwiatek leży połamany i niezauważony.

Wiersz pyta cicho: kto pamięta o tym, kto naprawdę pomógł?

 

Świetny!