CHODŹ ZE MNĄ

[LessLove]

Powiedziałem ci kiedyś:

Chodź ze mną,

Zaludnimy niewielką planetę

Owocami pożądania.

Roześmiałaś się, jak lubiłem.

Po ciasteczku powiedziałaś:

Nie zabiję waszego świata,

Bo ja go nie stworzyłam.

 

Śmialiśmy się beztrosko,

Znając tajemnicę mężczyzny i kobiety,

Cudu spotkania i stwarzania światów.

Nie zmieniliśmy nawet Układu Słonecznego.

Dopiliśmy to spotkanie

Z aromatem grzesznego piękna.

 

Na koniec powiedziałem:

Wiedz, że gdybym miał dwa życia,

Oddałbym jedno tobie.

Odpowiedziałaś uśmiechem z pianki:

Przyjdź jak będziesz je miał. Wezmę oba.

Wynurzyłem się z twoich oczu.

Kawa była zbyt słodka.

 

Po latach, znów przy kawie,

Powiedziałem, że  jesteś nadal piękna,

A ty, że ja nadal miły.

Tę kawę piliśmy we czworo,

Z ciekawością o dwie nieznane planety,

Nie wspólne, lecz nasze.

Przetrwała w nas ciekawość stwarzania planet,

Ale serca bały się uśmiechu.

Zapytałem, czy jesteś szczęśliwa,

Tak chciałem to zobaczyć, podzielić się swoim.

Uśmiechnęłaś się smutno, pomachałaś motylkami.

 

Bardzo chciałaś usłyszeć, że to byłby grzech,

Skłamałem dla ciebie. Skłamałem drugi raz,

Gdy powiedziałem, że na ciebie nie zasługiwałem.

Dodałem, że widzę w twoich oczach nasz świat,

Ten który się nie narodził, grzeszny i piękny,

Niepokalany z naszej winy, ale nie z grzechu.

 

Rozpoznałem go w smutku twoich oczu.

Ta kawa była  gorzka i prawdziwa.

[Migrena]

@LessLove

 

bardzo dojrzały i poruszający wiersz.

 

podoba mi się:)

 

[LessLove]

@Migrena Dziękuję. To prawdziwa historia. Dużo takich niespełnień, bo nie są możliwe wszystkie, ale zasługują na wiersz. Serdecznie pozdrawiam.

[Berenika97]

@LessLove

 

Zachwycił mnie ten wiersz. Niesamowita jest ta klamra kompozycyjna z kawą - od tej zbyt słodkiej, pełnej młodzieńczych mrzonek, po tę gorzką, która smakuje prawdą. Metafora "niepokalanego z naszej winy świata" -  niesamowita.

Piękny, dojrzały tekst o tym, co mogło być, a co nigdy się nie wydarzyło.

[LessLove]

Dziękuję. A ta historia jest prawdziwa. To była przepiękna kobieta, albo byłem Nią tak bardzo zauroczony :-) Zawsze życzyłem Jej i życzę szczęścia. Naprawdę tak ją zaprosiłem na kawę i pomyślałem, że ta mi w papę, a ona się rozmarzyła , na szczęście (moje) tylko na chwilę, ale przepracowaliśmy razem w korpo wiele lat, spotykając się czasem na kilka miesięcy w jednym oddziale. Magia ustąpiła miejsca delikatnej uwadze i czułości. Pzdr.   

[Annna2]

@LessLove piękny i smutny wiersz.

Tak sobie pomyślałam, że czasami trzeba pozostawić to co było we wspomnieniach,

bo młodzieńcza miłość zawsze taką jest idylliczna, romantyczna bo dziewicza.

I niech taką będzie.

Człowiek się zmienia, ludzie się zmieniają, i lepiej zostawić te pierwsze piękne wrażenia

w sercu

[Alicja_Wysocka]

@LessLove

Najbardziej porusza mnie to, że uczucie nie zniknęło, tylko zmieniło formę - z marzenia

w pamięć, z możliwości w cichą obecność.

Ta „planeta”, której nie stworzyliście wcale nie przestała istnieć - ona po prostu krąży gdzieś w Was, niewidzialna, ale wciąż żywa.

Piękna jest ta droga od słodkiej kawy do gorzkiej - jak od młodzieńczej lekkości do dojrzałej prawdy.

I chyba najbardziej boli to, że wciąż rozpoznajecie ten sam świat w swoich oczach, tylko już nie ma odwagi by go wypowiedzieć.

To nie jest wiersz o tym, co było.
To jest wiersz o tym, co nigdy nie przestało być - tylko nie mogło się wydarzyć.

[LessLove]

@Alicja_Wysocka Bardzo trafnie to ujęłaś. Potrzebowałem tej diagnozy. Gdybyś nie miała racji, nie napisałbym tego tekstu. Serdecznie Pozdrawiam,Alicjo.