szeptem

[Migrena]

 

 

 

 

 

kocham cię

bez zabezpieczeń
na wpół przytomnie
jakby serce samo wiedziało
gdzie się położyć

czekam

jak ziemia po pierwszym cieple
która pamięta deszcz
i otwiera się powoli
nie z bólu
tylko z tego drżenia pod spodem

twoje imię noszę pod językiem
łyk wody
którą chce się pić z twoich ust

to coś
co chce zostać
zanim stanie się głosem

jeszcze cię nie ma
a ja już robię miejsce w oddechu
między jednym a drugim uderzeniem

po ciepłej stronie łóżka
która uczy się twojego kształtu

za oknem miasto tnie powietrze
kantami betonu
wszystko jest domknięte na zatrzask
sztywne od cudzych źrenic

świat mięknie bez powodu
noc nie jest ciężka
tylko głęboka

wie
że zaraz w nią wejdziesz

krew przestaje
należeć do mnie
gęstnieje w twoim imieniu
wcześniej niż ja sam

kiedy przyjdziesz
nie pytaj

połóż dłoń i zobacz
jak rozpuszczam się w tobie
jakby granica między nami
była tylko błędem

aż do prawdy

kocham cię
jak światło
które nie musi dotykać skóry
żeby ją ogrzać

bez pośpiechu

stając się ciszą
w której mieści się
wszystko

 

 

 

 

 

 

Edytowane 9 godzin temu przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

@Migrena A po tej ciepłej stronie łóżka póki co układasz wiersz dla niej. A my dotykamy Was oczami :)

[.KOBIETA.]

@Migrena

 

ślicznie tak kochać.! I rozpuszczać siebie w kimś

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

ja również tak chcę! pozdrawiam Migrenko! 

[andrew]

@Migrena

...

życie pragnie

być kochane

często jest

niedoceniane

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[Poet Ka]

@Migrena

 

subtelny, głęboki, dojrzały tekst

siła emocji!

 

co jeszcze mogę napisać?

 

nie  chcę niszczyć tej pięknej wizji...

 

chapeau bas 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - tylko chwalić wypada taki czuły wiersz - 

                                                                                       Pzdr.

[Berenika97]

@Migrena

 

Piękny, intymny wiersz, który dzieje się na granicy biologii i metafizyki. Świetne metafory - moje ulubione to -

„Imię pod językiem”- to piękny obraz - imię ukochanej osoby staje się czymś fizycznym, co można smakować, co gasi pragnienie.

„Miejsce w oddechu” - sugeruje, że miłość zmienia fizjologię - oddychanie robi przestrzeń dla drugiego człowieka.

 

Miłość jest jedyną siłą zdolną do zmiękczenia rzeczywistości. Kiedy pojawia się „ty”, twardy beton i wrogie spojrzenia innych przestają mieć moc raniącą.

Wiersz kończy się „ciszą, w której mieści się wszystko”. Słowa stają się zbędne, bo wszystko zostało powiedziane samym byciem obok siebie.

 

Każdy obraz jest jak przestrzeń zrobiona dla kogoś, kto jeszcze nie przyszedł. Niezwykle czuły i subtelny. Bardzo mi się podoba!

 

[Migrena]

@Alicja_Wysocka

 

Alu.

 

na zdrowie:)

 

dzięki piękne:)

 

 

 

@.KOBIETA.

 

Dominiko.

 

też tak myślę:)

 

najmilszego:)