Gdzie rdzewieją miecze: 74. Mała tarcza

[Łukasz Jurczyk]

74. Mała tarcza
(narrator: hypaspista)

1.

Z dala od szeregów,
na skraju obozu – śmiech.
Dzieci z kijami.

2.

Brat z siostrą.
Wieczna potyczka.
Dłuższa niż podbój Azji.

3.

Dziewczyna szybsza.
Chłopiec upada z wrzaskiem.
Potem znów wstaje.

4.

Ojciec je woła.
„Zaraz ruszamy!” – głos drży,
jego gardło już suche.

5.

Patrzę na nich troje.
Wszyscy w grze. Jedni w błocie,
drudzy w żelazie.

6.

Córka salutuje.
Jakby wiedziała, że śmierć
kocha gesty.

7.

Chłopiec się śmieje.
Nie wie, że ojciec za chwilę
może być ciszą.

8.

Zabieram ten obraz ze sobą.
Małą tarczę z wiary,
którą mi dali.

 

cdn.

[Poet Ka]

@Łukasz Jurczyk nareszcie!

@Łukasz Jurczyk

 

obraz wojny

i świata starożytnego 

obejmuje  tu całokształt

nie tylko wodzów

i pola bitew

ale też prywatność 

człowieka

jego małe i duże

sprawy 

 

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Jest tu poruszający kontrast między dziecięcą niewinnością a brutalną rzeczywistością wojny. Narrator zestawia zabawy dzieci z przygotowaniami do bitwy i zauważa, że obie grupy są „w grze” . Głos ojca - to bardzo emocjonalna strofa - ojciec jest rozdarty miedzy rolą żołnierza a rodzica. Jest świadomy, że będzie musiał zamienić zabawę dzieci w marsz ku potencjalnej śmierci.

Świetne są wersy - "Jakby wiedziała, że śmierć , kocha gesty” - dziecko naśladuje rytuały wojskowe, salutowanie - nie zdając sobie sprawy, że to tylko teatr, który ma oswoić lęk przed końcem.

Narrator, patrząc na tę rodzinę, buduje w sobie pancerz z „wiary” -być może w sens życia, w dom, do którego się wraca, lub po prostu w człowieczeństwo.

 

Piękna, wzruszająca część! 

 

Kij wzniesiony wysoko w zabawie,

włócznia ciężka od kurzu i krwi -

oba kreślą ten sam znak na piasku.

 

[Łukasz Jurczyk]

@Poet Ka Bardzo dziękuję!!!

 

Kiedy minie już czas wielkich bitew i bohaterowie zostaną sami ze sobą tych scen z życia taboru będzie trochę więcej :)

 

Pozdrawiam

@Berenika97 Bardzo dziękuję !!!

 

Ta scena trochę inspirowana Terminatorem 2. Jeśli dobrze pamiętam, dwóch chłopców strzelało do siebie z pistoletów na wodę, a Sarah Connor śniła o wojnie atomowej :)

 

Kij zamiast stali,

tak samo kruchy jest los,

pył co nas połknie.

 

Pozdrawiam

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... Łukasz... całość, bo w każdym coś zatrzymuje, ale te, jw.. ehh...

NIE... wojnom.

Ślę kropelki deszczu, dla ochołdy... ;)

[Łukasz Jurczyk]

@Nata_Kruk Bardzo dziękuję !!!

 

Patrzyli, jak kruszejemy —
a jednak
wiążą te same pasy.

 

Mieli nas jako ostrzeżenie.
Wzięli nas
za przykład.

 

Pozdrawiam