To było...

[Arsis]

Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju.

W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści,

pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.

 

I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne

i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.

 

Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją.

Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie.

Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia.

Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…

 

Dręczy mnie ta struna.

Zaciska się

coraz ciaśniej.

 

W bolesnym

skowycie

powolnego rozpadu.

 

W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka.

Szkielet obsypany piórami.

I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka,

lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.

 

I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci.

Tej samej, która naznaczyła spojrzenia

mojej matki i ojca,

kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi.

Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.

 

A więc rozbił się

przed wiekami

ten ptak, nie-ptak.

 

Roztrzaskał w koszącym locie.

W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.

 

(Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)

 

 

 

Edytowane 8 godzin temu przez Arsis (wyświetl historię edycji)

[Poet Ka]

@Arsis 

 

piękno, smutek, symbol,

 

forma graficzna - która mi się podoba 

 

i tak zwane lśnienie

(promyk - idąc za L.M.Montgomery)

 

[violetta]

@Arsis wreszcie piękna proza.

[Poet Ka]

@violetta 

 

taka bywa też forma

nowoczesnego wiersza

[violetta]

@Poet Ka ja odbieram jako prozę.

[Poet Ka]

@violetta

 

i też masz rację 

bo to zarazem

wiersz 

i proza poetycka

 

a że piszą tak 

wielcy- nie da się 

tego zignorować :

Sosnowski, Dycki,

Afeltowicz- lista

jest długa

 

nowoczesna 

literatura

często jest

gatunkowo eklektyczna

 

wersy pokrywają się 

z naturalnymi pauzami

stanowiąc całości 

treściowe