mini- życie, cz. 2 "W psychiatryku"

[EsKalisia]

leki z bożej apteki- żegnam Panią samotność-

- kiedy się rozpuszczą.

po coś nie siedzę przy biurku

po coś nie stoję przy maszynie

po coś nie pcham wózka

                   ...

rozglądam się wkoło

kwiaty, kiście winogron, słońce w środku

             suszone śliwki

cisza, ta cisza przerywana śpiewem

rozglądam się i rozgaszczam w krótkiej chwili

kiedy ludzie o niedorzecznie wielkich sercach

dźwigają też moje jestestwo.

Obiecam im jutro,

że zerwę z toksycznymi osobami

i złymi nawykami;

będę zasypiać o 22 i kłaść się o 19

          pisać wiersze

                    o

mięcie, rozmarynie i melisie

                   ...

 

 

 

Edytowane 2 godziny temu przez EsKalisia (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@EsKalisia

 

Podoba mi się ta samoświadomość - obietnice złożone sobie z pełną wiedzą, że są trochę życzeniowe.

Ale "leki z bożej apteki" działają właśnie tak - chwilowo i wystarczająco. Wiersz ma w sobie ten sam smak co melisa - łagodny i prawdziwy.

[EsKalisia]

@Berenika97 cieszę się że się podoba- może dałam chociaż namiastkę smaku melisy:) dziękuję

Edytowane 1 godzinę temu przez EsKalisia (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zatrzymał mnie ten fragment,

bo przeczytałam odwrotnie - będę zasypiać o 19 tej, a kłaść się o 22 - giej
to by mi pasowało do tytułu - 

[EsKalisia]

@Alicja_Wysocka w psychiatryku się nie śpi, tylko lewituje xd

 

[Alicja_Wysocka]

@EsKalisiaŚciskam - trochę boli ten wiersz.

[EsKalisia]

@Alicja_Wysocka bo jest na "faktach autentycznych" xd 

Dziękuję.