sztuka parzenia herbaty rozczepionym atomem

[MIROSŁAW C.]

o kur...!

 

na granicy poezji i prozy
w blasku pożogi 
dym przynosi 
z zapachem 
i rosą
miłość nieśmiertelną 
zdumionych dzieci

 

gdzieś 
w bajkowych opowieściach
strojna

wymuskana
sztuka zatajania piękna
wpleciona
w codzienną nadzieję

 

niczym wyspa na pacyfiku
czarka w dłoniach
cud świata 
i proch 

 

z ciszy kojącej 
sprzed wieków
szczęśliwe pory roku
jak czuły dotyk 

 

w ciemności

 

coś 
w duszy gra

 

 

 

[Annna2]

@MIROSŁAW C.  impresja poetycka która łączy obrazy-

z jednej strony pożogę- z drugiej strony miłość i spokój

[MIROSŁAW C.]

@Annna2

Po prostu

szukam sensu 

w rozedrganym wszechświecie... :)

 

Dziękuję za komentarz, pozdrawiam. 

[wiedźma]

@MIROSŁAW C. Intensywna eksplozja myśli,  zapisana slowami , trzyma w napięciu. 

Tytuł sugeruje niecodzienność. Dynamicznie .

Pozdrawiam.

[Poet Ka]

@wiedźma dopisuję się

[beta_b]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ładne. I całość też ptzyjemna. Bb

[Marek.zak1]

Tytuł kojarzy mi się zatrucie Litwinienki Polonem 210, podanym w herbacie. Zmarł 3 tygodnie później. Pozdrawiam.

[Migrena]

@MIROSŁAW C.

 

jest dobre poetyckie napięcie!

[viola arvensis]

@MIROSŁAW C. sensu w rozedrganym wszechświecie, ciężko się dopatrzeć ale gdy się czyta taką poezję, wszystko sensu nabiera.

Z pozdrowieniami

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[tetu]

Podoba się, ale na własny użytek pierwszą cząstkę czytam bez ostatniego wersu. Miłość nieśmiertelna sama w sobie jest już bardzo mocna. Poza tym płynniejsze staje się przejście między strofami. Pozdrawiam. 

[Berenika97]

@MIROSŁAW C.

 

Ten wiersz działa jak muzyka. :) Obrazy dymu, rosy, czarki w dłoniach, ciemności - to wszystko trafia gdzieś głębiej niż rozum. I to ostatnie - „coś w duszy gra" mówi dokładnie to, co czuję po przeczytaniu. :) 

[iwonaroma]

Początek wiersza zajeb...sty :)

Ale taki szok wyostrza percepcję :)

 

Dobrze, że na  końcu  coś w duszy gra