Obleczona prawda.

[Leszek Piotr Laskowski]

„Obleczona prawda”

 

Powleczona prawem bytu,

trendem mody i bogactwa,

zakłamaniem niedostatku,

kalkulacji i ciułactwa.

Doświadczeniem posiadania

i swą nad lekkość ducha,

wszem i wobec podpowiadam —

lepiej chciwości nie słuchać!

 

Te majątki przedgrobowe,

otulone szczerym złotem,

wystawne domy — twierdze

z elektrycznym wokół płotem,

w boga bezmiłosnej wiary

zmienią się w obóz zagłady,

bo stosem tychże pieniędzy

uczuć kupić nie dasz rady.

 

Gdzie, w mądrości tej istnienia,

dla człowieka jest szarego

droga prawdy i uznania,

by przeżyć życie mądrego?

Przecież każdy chce posiadać,

dobrym jadłem się objadać,

swoje dobra pokazywać,

za krytyką nie przepada.

 

To momenty chwil każdego,

tych dobroci przytulanych,

potrzeb zysku wciąż większego,

dużych liter pozłacanych.

I choć blask nas ciągle mami

i pragniemy lśnić w koronie,

przed Wielką Bramą staniemy,

mając tylko puste dłonie.

 

Bo w pogoni za błyskotem

czas przecieka między palce,

dni zamienia w zimne złoto,

serce wiąże w twardej klatce.

A gdy przyjdzie kres rachunków —

cicho zgaśnie blask bogactwa,

bo kto życie mierzył zyskiem,

ten je skrócił — do biedactwa.

 

Leszek Piotr Laskowski.

[Stukacz]

@Leszek Piotr LaskowskiMiałem możliwość pogoni za czymś takim i chyba wybrałem dobrze. Mądry wiersz. Pozdrawiam serdecznie.

[Andrzej_Wojnowski]

@Leszek Piotr Laskowski

Wiersz mocny w przekazie – trochę kazania , trochę rachunku sumienia. Rachunku sumienia po latach.  Najbardziej zostaje końcówka z pustymi dłońmi – trafia.

 

Pozdr.

Edytowane 42 minuty temu przez Andrzej_Wojnowski (wyświetl historię edycji)