Nad nami strach

[Dolcio]

Gdy patrzę tam, gdzie światy dwa, brama dzieli,
Staram się doglądać, szukając odpowiedzi na moje pytania.
Chciałbym się dowiedzieć, ile jest odcieni bieli?
I czy rzeczywiście to co dobre zawsze jest do poznania?
Pan Twardowski siedzi i się zastanawia:
"Dokąd ten świat zmierza? Czemu chmura mi widok zaciera?".
Ta daleka wizja, go o ból głowy przyprawia,
Bo przecież człowiek nie wie, jak wyglądać będzie nowa era.
Nie wiem i ja, ale staram się stawić wszystkiemu co straszne,
To niebo nie podobne jest do kwiatu kwitnącej wiśni,
Choć owoce na pierwszy rzut oka nie są rubaszne,
Ale kto wie, co parę dni w tej niepewności ziści?
Może całą ta wizja to tylko ulotna chwila,
Która tak naprawdę nigdy się nie objawiła?
Może głowa płata nam figle, bo Twardowski spać zamierza?
A gdy go nie będzie, diabli ziemię uściskiem obieli
Cała ta ziemia, kłuje powoli jak każda z igieł jeża,
Bo gdy patrzę tam, gdzie światy dwa, brama dzieli,
Widzę pustkę, która do nikąd zmierza.
Więcej na oczy mnie już nie widzieli