Gdzie rdzewieją miecze: 70. Czas nie jest rzeką

[Łukasz Jurczyk]

70. Czas nie jest rzeką

(narrator: kapłan Ozyrysa)

 

1.

 

Czas nie jest rzeką.
To jezioro,
w którym odbija się słońce.

 

2.

 

Przeszłość i jutro

leżą w tej samej

wodzie.

 

3.

 

Mierzycie odległość,
a nie widzicie

drogi.

 

4.

 

Wszystko już było.
Nawet wasze sny
o wieczności.

 

5.

 

Widziałem twoich bogów.
Młodzi, głośni,
niecierpliwi.

 

6.

 

Zabijacie,
jakby śmierć była
nowym początkiem.

 

7.

 

W waszym ogniu
nie ma światła,
tylko pycha.

 

8.

 

Bądź jak ten kamień.

Przyjmij słońce i wiatr.

To wystarczy, by trwać.

 

cdn.

[Poet Ka]

@Łukasz Jurczyk dobre by było nawet jako całość 

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Napisałeś piękny, filozoficzny fragment, w którym spotyka się cywilizacja helleńska oraz mądrość starożytnego Egiptu.

 

Narrator - kapłan Ozyrysa - patrzy na Aleksandra z pewną ironią. Dla niego wszystko, co ważne, już się wydarzyło. A czas jest jeziorem, więc podboje Macedończyka to tylko chwilowa zmarszczka na powierzchni jeziora.

 

"Mierzycie odległość, a nie widzicie drogi." - to podsumowanie wyprawy - kapłan sugeruje, że zdobywcy tracą sens swej wędrówki.

 

Inny ciekawy wątek to ocena greckich bóstw - hałaśliwych, młodych (przeciwieństwo bogów egipskich). 

 

Kapłan krytycznie ocenia Aleksandra - jego ogień to tylko zniszczenia. Nie niesie ze sobą oświecenia. Krwią nie można zbudować niczego trwałego.

 

Ostatnia strofa o kamieniu to esencja egipskiej filozofii. Aleksander chce zapisać się w historii poprzez czyn, kapłan radzi mu nieruchomość.

 

 

Budujecie z piasku,

myśląc, że to fundament.

Wiatr ma inne zdanie.