znamię

[MIROSŁAW C.]

 

w bukiecie 

rozpaczy i bólu 

na przepastnej łące gruzów

zawiązuję w supełki 

końce świata

 

a słońce 

obejmuje mrok w moich oczach

o rodzino w błękicie 

dziś po raz pierwszy 

będę spała sama 

pod gołym niebem 

 

ja

jestem sierotą 

znamieniem niełaski

na tej ziemi

 

kropelki 

zimnej wody

wypływają spod kamienia

jako wartość bezcenna

życie

 

roi się od pytań

 

 

 

[viola arvensis]

@MIROSŁAW C. dawno nie czytałam czegoś tak ładnego i głębokiego... 

Bardzo przejmujące. 

 

Pzdr.

[MIROSŁAW C.]

@viola arvensis

Dziękuję bardzo.

 

Zadanie uszczęśliwiania ludzi nie było częścią planu stworzenia.

[Berenika97]

@MIROSŁAW C.

 

To potworne, jak dosłowna staje się tutaj metafora "końców świata". Obraz dziecka, które musi spać samo, bo jego rodzina jest już "w błękicie", łamie serce. Bardzo przejmujący głos w sprawie, o której nie wolno milczeć.

 

Mijają lata, a w tym regionie jakby nic się nie zmieniało. W Polsce na stażu w pewnej firmie była Libanka z Kany- straciła całą rodzinę. Napisałam wówczas wiersz "W Kanie" -  jej relacja była wstrząsająca.  Pozdrawiam. 

 

[Alicja_Wysocka]

@MIROSŁAW C. Jest tu ogromna samotność, ale bez krzyku - i to właśnie najbardziej boli. „Rodzina w błękicie” i to pierwsze „sama” zostają na długo.

Są wiersze, które się czyta… i takie, przy których się na chwilę milknie. Ten jest z tych drugich.