Strażniczka końca

[Lumen Astralis]

Idzie… strzępy przestają mieć znaczenie,

Znikają co krok, wśród katedr bez boga,

Wokół wszędzie pogrzebane istnienie,

Biały bezdźwięk, coraz większa ta trwoga.

 

Milczący nawet wobec własnych myśli, 

Przemierza prerie ostrego powietrza,

Szuka ich, bo chciał, by dawno już przyszli,

Rozszarpują się nici jego wnętrza.

 

Tętent koni naprowadza go na szlak, 

Ku ciemnej jaskini, na skarpę bytu,

Mieszka tam ta, co rozprasza każdy ślad,

Gdzie milknie echo ludzkiego zachwytu.

 

Rozpościera się skamieniałe gardło,

Wnętrze co nie zaprasza, a pożera,

Krtań zaciska się jak ciężkie imadło,

Wnętrze Ziemi napomyka ta sfera.

 

Kapanie odmierza coś nieustannie,

Koniec lub początek - to bez znaczenia,

Czas powiedzieć osobistej madonnie,

Swojej, mojej, twojej, dane życzenia.

 

Wychodzi z ciemni strażniczka końca,

Zbliżyła się - nie skracając dystansu,

Wyłania się z półcienia bez słońca,

Oczy bez dna, nabiera dysonansu.

 

Przeszywa głębię, słyszy szept bez źródła:

„Czego szukasz zagubiony młodzieńcze?”

Stanęła bliżej, rozprzestrzenia się mgła.

„Wyzwolenia.” - widzi oczy odmieńcze.

 

Dotyk zamyka linearność czasu,

Ciało bez ciepła, jednakże nie martwe,

„Zatem przystąpisz do tegoż romansu?”

Zamyka oddech i przegryza warstwę.

 

Kontakt rozpuszcza granice cielesne,

Obecność tak bliska, że znika przestrzeń,

Dając i biorąc tortury bolesne,

„Nastał już czas twoich najszczerszych zwierzeń.”

 

Kradzież tlenu dobija dostatecznie,

by paść i zamknąć powieki ciężkawe,

„Jestem tu by zamilknąć ostatecznie.

By zakopać swoje jestestwo krwawe.”

 

Muśnięcie, które nie zostawia ciepła,

„Zatem spełnię transcendentalną misję.”

Rozpad bez bólu szykuje eksmisję,

Krew w krwioobiegu natychmiast skrzepła.

 

Rozpad nie boli - bo nie ma już kogo,

Cisza nie trwa - bo nie zostało już nic,

I nawet śmierć nie pozostała sama,

Tylko brak, który nie pamięta imion.