Gdy

[orkan11]

 

Księżyc zawsze 

ma nieswoją twarz.

Czasem stara się odzyskać rysy,

zgubić ten profil.

 

Spogląda na mnie z uśmiechem,

mruży któreś oko,

ale brak mu życzliwości.

 

Targany zazdrością żałuje, 

że nie skrył się za wzgórzami

i patrzył,

gdy oddychaliśmy głośniej.

 

 

 

 

 

[Aleksander Hoorn]

@orkan11

Wiersz podejmuje próbę odwrócenia percepcji., gry postrzeganiem.

Zwyczajowo, to obserwacja księżyca przez ludzi powoduje, że można z niego uczynić lustro dla myśli lub uczuć. W przestrzeni tego tekstu dostrzegam sytuację odwrotną - to księżyc, poddany antropomorfizacji, spogląda na człowieka i szuka w jego świecie odpowiedzi na swoją wewnętrzną pustkę.

 

AH

[Berenika97]

@orkan11

 

Podoba mi się, że księżyc tutaj nie jest romantycznym symbolem – jest kimś obcym, kto patrzy.

To "oddychaliśmy głośniej" na końcu dużo zmienia.