Dicere inaczej

[A.Between]

Sfruwają za horyzont — ponad grzbiety gór,
z mgieł, gdzie troski mają ciężar niedomówień;
jakby ktoś rozsypał czas w popielny chór
i kazał milczeć temu, co najwięcej mówił.

 

Nie są już Danaidami — raczej snem,
co nie pamięta źródła ani swojej winy;
płatki maku drżą w zielonym, cichym tlenie,
gasząc światło — nie z braku, lecz z przyczyny.

 

Miód na ustach? — czy tylko złuda ust,
co smak chcą nazwać, nim się w słowie spełni?
Dźwięk dojrzewa w ciszy, zanim stanie się „już” —
i znika, gdy go dotknąć chcą niecierpliwi.

 

A ty — arabesko — między cieniem a bielą,
czy jesteś ruchem, czy tylko jego wspomnieniem?
I kto nas splata w ten taniec, co się nie domknął —
czas… czy pragnienie?

[viola arvensis]

@A.Between jest niezaprzeczalny urok w tym tekście. Czyta się z wielką przyjemnością i lekkością choć wcale nie jest łatwo takie wiersze pisać.

Pzdr.

[Berenika97]

@A.Between

 

Niezwykle plastyczne obrazy. Piękne przejście od mitycznych, skazanych na trud Danaid do uwalniającego motywu snu i zapomnienia. Ostatnia strofa i to zawieszone w próżni pytanie - "czas… czy pragnienie?" - świetnie puentuje ten niedomknięty taniec.

Bardzo piękny i poruszający tekst.

[A.Between]

@viola arvensis cieszy mnie fakt, że czytanie tekstu sprawiło ci przyjemność.:)

Edytowane 18 minut temu przez A.Between (wyświetl historię edycji)