Znalazł wróbel mieszkanie.

[Leszek Piotr Laskowski]

"Znalazł wróbel mieszkanie"

 

W poddaszu pod rynną

pan Wróbel znalazł szparę.

Cieszył się, w nią wciskając,

że jest na jego miarę.

W środku było przyzwoicie

i całkiem wygodnie —

tak sucho i przytulnie,

poczuł się swobodnie.

 

Bardzo szybko sprowadził

tu panią Wróblową,

by w nowym mieszkaniu

była mu królową.

Rozepchnął więc łapkami,

ile mógł, szpareczkę

dla pani o krągłościach

obfitszych troszeczkę.

 

Tak plan snuć zaczęli —

wielopokoleniowy —

aż póki nie dostrzegli

w szparce szpaka głowy,

która dzioba mocą

jak piły motorowej

powiększała wejście

już dla pani Szpakowej.

 

Wyfrunęły wróbelki

szparą powiększoną,

zostawiając mieszkanie

dla Szpaka ze żoną.

Już Szpakowie gniazdować

spokojnie poczęli,

wtem państwo Kawkowie

do szpary przylecieli.

 

Nie patrząc na szpaki,

deskę ostro tarmoszą,

wejście powiększają,

swoje jajka już znoszą.

Im wejście jest większe,

tym mieszkanie jest mniejsze.

Kawki odpuściły —

obie się nie mieściły.

 

Pan Wrona obserwował

to całe zamieszanie.

„Ja jestem najsilniejszy,

dla mnie to mieszkanie!”

Podlatuje, patrzy —

wejściowa szpara wielka,

ale w środku brak miejsca

nawet dla wróbelka.

 

Leszek Piotr Laskowski. 

[Poet Ka]

@Leszek Piotr Laskowski autor był w poprzednim wcieleniu Krasickim. Nie!... La Fontaine'm!

[Berenika97]

@Leszek Piotr Laskowski

 

Rytm wiersza niesie jak skrzydła - lekko, miarowo, z humorem. A ta finałowa ironia, że im większe wejście, tym mniejsze mieszkanie, to gotowa przypowieść o chciwości i o tym, jak sami niszczymy to, o co walczymy. Świetna bajka i wiersz!