Jubionkowie.

[Leszek Piotr Laskowski]

"Jubionkowie" 

 

W wiosce Jubionka

Jubionkowie mieszkali:

Jubionkowie duzi,

Jubionkowie też mali.

 

Ci, co byli duzi,

Jubionką zarządzali.

Jubionkowie mali

tych dużych się bali.

 

Każdymi wyborami

dużych wybierali,

Jubionkowie mali

nie kandydowali.

 

Choć Jubionka mała,

władzę dużą miała

i o wszystkich Jubionków

różnorako dbała.

 

Jubionkowie mali

się nie skarżyli,

w harmonii z dużymi

zawsze zgodnie żyli.

 

Aż do tego czasu,

kiedy dużych przybyło

i jadła dla małych

już nie wystarczyło.

 

Głodowali mali

bez skarżenia większego,

pracowali więcej

dla pospólstwa dużego.

 

Do harówki przywykli

i nie narzekali,

mniejsi się rodzili,

młodsi umierali.

 

Dużych przybywało

w obfitości bogactwa,

wymogów mieli więcej

od małego bractwa.

 

Mali Jubionkowie

od świtu do nocy

w gonitwie umierali

z głodu i niemocy.

 

Bogaci się śmiali

swą wyższością wielką,

dalej korzystali

z bezlitosnością wszelką.

 

Aż dnia pewnego

zapasy wyjedli,

chcieli małych oskarżyć

i tu się zawiedli.

 

Ostatni ich mały

z głodu dawno padł –

oddawał im wszystko,

więc sam mało jadł.

 

Morał dużym jeden:

jesteście bogatymi –

nie pozwólcie biedniejszym

chodzić głodnymi.

 

Leszek Piotr Laskowski

[Alicja_Wysocka]

@Leszek Piotr Laskowski Prosty w formie, ale mocny w treści. Przypomina, że ci więksi i silniejsi powinni pamiętać o mniejszych - czasem wystarczy zostawić im choćby kruszynek świata, żeby mogli dalej żyć :)

[Poet Ka]

@Leszek Piotr Laskowski - piszesz o podstawowych standardach moralnych i religijnych. Warto to robić, ponieważ niewielu ich przestrzega. Pomysł z Jubionkami jest intrygujący.