nie boicie się?

[fr ashka]

ciekawa jestem, czy pisząc wiersze i umieszczając je na farum nie boicie się, że "zdradzicie za dużo siebie" albo inaczej, ze za bardzo nie odkryjecie innym swojej duszy, myśli, smutków, niepokojów?

fr.ashka ;)

[Bartosz_Cybula]

gdybym się bał to nie wchodziłbym nawet na poezja.org

[Arena Solweig]

Poezja to kontrakt na ekshibicjonizm. Nawet jeśli nie autobiografia. Pozdrawiam Arena

[Ona_Kot]

zawsze można się zasłonic PeeLem przecież ;)
i zwykle się zasłania :)

[ot i anka]

sztuka to ekshibicjonizm(w każdej postaci), jak ktoś tego nie lubi to zostaje prawnikiem, lekarzem, menadżerem:))) "obnażanie" się jest fajne:)))

[fr ashka]

toście mnie zaskoczyli!

ja boję sie za duzo o sobie powiedziec w wierszach, co nie znaczy, ze tego nie robie. jest tak moze dlatego, ze dopiero raczkuje :)

pozdr, fr.ashka ;)

[jasiu zły]

Ja się nie boję, nie piszę osobistych, a jeżeli to i takj podkoloruję.
A poza tym, to mam w dupie co ktoś sobie o mnie pomyśli ;) Zresztą nie sądzę, żeby ktokolwiek z tutejszych czytelników, podczas czytania wiersza myślał o tym jaką osobą jest autor i co się z nim/nią działo jak to pisali.

[Arena Solweig]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ekshibicjonista jest często w prochowcu ;)))

[ot i anka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

hehe, ja zawsze się nad tym zastanawiam;)

[Ona_Kot]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ekshibicjonista jest często w prochowcu ;)))
wolę futerko ;))))))

[Agnes]

są tu tacy osobnicy którzy więdzą o mnie bardzo dużo z samych wierszy, ale to trzeba umieć czytać, tylko pozornie poznanie przez poezję jest łatwe:)

[ot i anka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

racja:) szczególnie trudno poznać jak ktoś ma rozdwojenie jaźni( to nie o Tobie,Agnes:))

[aksja]

moje pisanie jest także echem, odbiciem tego co kiedyś widziałam, słyszałam, czułam i często sama przeżyłam. plastyczne obrazy zamieniam w słowa - może zabrzmiało zbyt patetycznie .... no ! impresjonistycznie niech tak będzie! uśmieszki !

[vacker_flickan]

publiczne obnażanie się to jedna z nielicznych przyjemności, jakie mi pozostały (na które sobie pozwalam):D
niepotrzebne skreślić
a ja tak sobie myślę, że jeśli ktoś się boi „odkrycia”, to albo sam się boi tego, co w nim siedzi, albo przynajmniej tego nie akceptuje
chociaż wchodzi w grę jeszcze ten tajemniczy czynnik — ukrywanie się przed drugim człowiekiem, coby przypadkiem nie dowiedział się i w perfidny sposób nie wykorzystał
nie wiem, jak było kiedyś, ale odnoszę wrażenie, że dziś ludzie są czujni i podejrzliwi jak Stalin
swoją drogą, taki długotrwały stendbaj to musi być męczący

[j.renata]

wręcz uwielbiam to robić
publicznie obnażać fragmenty duszy, rzucając światło -odkrywać cienie, docierać do tych mrocznych zakamarków
każdy tekst, 'poetycki' splot słów to jak eshibicjonistyczny akt, przypływ uczuć, boski koktajl emocji, to rytuał, niezwykle misterium oczyszczenia, odrodzenie, niekiedy tylko/nawet narodziny, ALE TYLKO GDY OBNAŻAMY NASZE WNĘTRZE
CZEGO SIĘ OBAWIAĆ? SIEBIE, CZY TEGO, ŻE DAMY SIĘ rozPOZNAĆ?

[Freney]

A dlaczego nie bierzecie pod uwagę, że jakiekolwiek pisanie to całkowite zmyślenie :)

[fr ashka]

właśnie tego jestem ciekawa... na ile prawdziwe jest to co sie pisze?

np. czytam wiersz, poruszył mnie--> wierzę, ze autor to przezył... jeśli później się okazuje, że nie, to jakos wiersz traci na wartości...

pozdr, fr.ashka ;)

[Samo zło]

dlaczego traci na wartości? mnie gów** obchodzi czy autor coś przeżył, czy nie. jeżeli umie mi sprzedać historie tzn. że jest dobry. prawda nie ma najmniejszego znaczenia, liczą się umiejętności.

[Klaudiusz]

mnie tu i tak nikt nie zna :)
a moim znajomym nawet przez myśl by nie przeszło, żeby mnie na portalach z wierszami szukać :))

[jasiu zły]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Lepiej bym tego nie ujął.