Gdzie rdzewieją miecze: 66. Batis

[Łukasz Jurczyk]

66. Batis

(narrator: hypaspista)

 

1.

Miasto martwe —
a w nas coś
dalej umiera.

 

2.

Kiedy go przywiedli,
stał, jakby miał koronę –
nie kajdany.

 

3.

Nie prosił o nic.
Tylko jego oczy mówiły:
„Nie dotkniecie mojej duszy”.

 

4.

Śmiech Aleksandra
rozbijał się o milczenie,
które drażniło.

 

5.

Śmierć nie zna dumy.
Śmierć zna tylko swój ciężar.
Wlecze i gniecie.

 

6.

Wbiliśmy mu sznur
w pięty – ciągnęliśmy go
przez całą Gazę.

 

7.

W piachu został ślad.
Nie imię, nie chwała –
tylko krzyk.

 

8.

Niech inni płaczą.
My płakaliśmy długo,
zanim upadł.

 

cdn.

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

Najbardziej brutalna i okrutna  historia zostawia ślady nie w kronikach ale w "piachu" i w sumieniach tych, którzy musieli w tym uczestniczyć.  Pozdrawiam i będę czekać na następny fragment - niezwykły poemat!

 

Król chciał usłyszeć skargę,

by poczuć się bogiem.

Dostał tylko chrzęst piachu.