Światło-czułość

[Berenika97]

On:

 

Czy w labiryntach myśli wciąż szukasz azylu

i cofasz dłonie, gdy świat cię dotyka?

Jeśli się boisz, pozwól mi zostać.

Będę jak ciepło, które niczego nie żąda.

Ona:

 

Już się nie boję -

cisza we mnie płonie -

jasna, łagodna jak sen przykryty

powieką zorzy.

On:

 

Znam to światło.

Twoje oczy miękko blask rozchyla,

jak pierwszy dotyk słońca.

 

Odkąd cię widzę -

nic się we mnie nie kończy -

lecz coś się zaczyna.

Jestem jak świt - bliżej skóry niż nieba.

I nie wiem, czy to ty,

czy to ja przy tobie

Ona:

 

Nie chcę już wiedzieć,

gdzie miłość się kończy,

ani gdzie zaczyna.

Zanurzę się w twą obecność

jak w bezkresne morze,

w deszcz, który łączy nas w jedno istnienie.

 

 

[Jacek_Suchowicz]

@Berenika97

pięknie

akurat przeczytałem po burzy, która gwałtownie przeszła i zamilkła

 

ciepły dialog w mig ukoił

i emocje poszły precz

a problemy niech nie dzielą

były będą - życie mknie

 

pozdrawiam:)

[Charismafilos]

@Berenika97 piękne. Ogrom łagodności i wzajemnej uważności.

[andrew]

@Berenika97 @Berenika97

...

morze łączy kropel wiele 

 

nieskończoności dotykają 

dobrze się ze sobą mają

...

To znad morza. Pełne słońca 

Międzyzdroje,trasa rowerowa. 

 

Pozdrawiam serdecznie 

Miłego dnia 

[Migrena]

@Berenika97

 

Nika.

 

piszesz tak, jakby czułosć była formą poznania a nie tylko emocją

 

jakby światło nie oświetlało rzeczy, tylko je stwarzało między dwojgiem ludzi.

 

ten dialog nie tyle opowiada o bliskosci, co ją wykonuje, dzieje się na naszych oczach, bez potrzeby rozstrzygania gdzie kończy się "ja”, a zaczyna " ty”.

 

i moze właśnie tam  w tej rezygnacji z granic  pojawia się coś najprawdzi wszego.

 

bardzo to jest delikatne, ale nie słabe, raczej świadome swojej miękkosci.

 

zostaje pod powiekami.

 

jak sen którego nie da się zmyć pod prysznicem.

 

Nika.

 

to jest piękny wiersz.