Monolog z ciszą

[Mitylene]

Lubię zatopić się
w twoich ramionach
chłonąc oddech
łapczywie

ukryte
rozproszone myśli
łapię spiesznie
jak motyle

drgają im skrzydła
wzruszeniem
trącając lekko
wskazówki zegara

za oknem
duet wiatru i deszczu
wyszeptuje muzykę

eterycznie
kołysze
frazy
wspomnień.

 

Autor fotografii: Mirela Lewandowska

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Charismafilos]

@Mitylene piękny wiersz. Cisza wydobywa z nas prawdę. Czasem tylko o tym co zagłusza świata, a czasem o tym co ukrywa głębia serca :)

[violetta]

@Mitylene widzę, że wybierasz samotne wędrówki:)

[Jacek_Suchowicz]

@Mitylene

pięknie

 

czasami trzeba lecz nie na długo

aby usłyszeć samą siebie

cisza uwodzi gdyś z nią zbyt długo

kreuje myśli niepotrzebne

 

a w twojej ciszy szepty wiatru

oraz wraz z deszczem dźwięczą nuty

więc duchem weny swej wypatruj

i twórz nie tylko do poduchy

:))

[Mitylene]

@violetta tak szczerze, to lubię te samotne wędrówki, bo wtedy mam większą możliwość doświadczyć kontaktu z naturą i fotografować ją. Czasami towarzyszy mi moja przyjaciółka Ola. Tak było podczas ostatniej wyprawy, bo żeby uchwycić zachód słońca w danym miejscu, to potem trzeba wracać po ciemku.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Raz tylko zgubilam drogę, ale na szczescie po godzinie wróciłam na szlak. Dlatego dobrze spakowany plecak to podstawa:) Pozdrawiam serdecznie!

@Jacek_Suchowicz bardzo lubię Twój sposób komentowania wierszem. Dziękuję i przesyłam pozdrowienia!

@Charismafilos cisza, jak widać z Twojeo komentarza ma różne obicza i funkcje. Zależy od sytuacji. Ja ciszę uwielbiam. Może dlatego, że pracuję z dziećmi i dlatego muszę gdzieś ten chaos " młodzieńczego świata" odreagować :)

[Charismafilos]

@Mitylene dokładnie jak mówisz - relacja z ciszą zależy od naszej dyspozycji i potrzeby :)