Poezja złamanego umysłu

[Rinimod Ikcyżuk]

Anioł to demon o zawiłym grymasie

Który kusi do całuj, całuj, całuj, całuj, całuj

Obiecaj mi kłamstwa, przysięgnij i mów

Że tak ale nie

Pokaż że stojąc plecami to miłość

A wieczność jest taka krótka

I tak braknie czasu, energii

I nadziei w tory, pociąg i krew na obroży

A świnia z wykrzywionym ryjem

Stoi i się patrzy

[Poet Ka]

@Rinimod Ikcyżuk jak w ...strzelił!

[Rinimod Ikcyżuk]

@Poet Ka

Dokładnie. Mając na uwadze, że jest to wiersz, który napisałem dosyć długi czas temu - tak się wtedy właśnie czułem. Jakby ktoś mi tak strzelił

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

.

[Poet Ka]

@Rinimod Ikcyżuk

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Aleksander Hoorn]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Zastanawiająca jest ta świnia. I najciekawsza w całym utworze, ze względu na mnogość ról, które potencjalnie zdaje się pełnić wobec podmiotu. Może być, oczywiście, adresatem (adresatką), poddanym ostatecznej dewaluacji, jako nośnik ułudy i mistyfikacji. Albo na przykład uosabiać jakąś nadprzyrodzoność, ucieleśniać szyderczo uśmiechniętą władzę nad realiami, zjawiskami, wydarzeniami i dramatis personae. W końcu - i to dla mnie najpyszniejszy trop - świnią może być również czytelnik, ze swoją obojętnością, pustą ciekawością, emocjonalnym voyeuryzmem. Pozostając obok, nie pochyla się nad zwierzeniami podmiotu, nie przejawia empatii, nie współuczestniczy w dramacie, ale po prostu zaspokaja swoją potrzebę obserwacji i bycia naocznym świadkiem, zdystansowanym, ironicznym oraz - absolutnie i doskonale zbędnym.

 

AH