Wujek od wszystkich owadów.

[Poet Ka]

Wujek od wszystkich owadów.

 

Łapał motyle i ważki,

hodował bonsai na oknie.

Wierzył w Darwina jak święty.

 

Spłonął po śmierci z duetem,

bo w głowie Hepburn i Tracy.

Gwizdali muzę z westernu.

 

On tańczył ubrany w dżinsy,

jak aktor Grease musicalu.

I kochał bardzo Meg Ryan -

 

była podobna do żony.

Edytowane 17 Kwietnia przez Poet Ka (wyświetl historię edycji)

[andrew]

@Poet Ka

...

los wiele ofiaruje 

 

czasami zbyt obficie 

takie jest ... życie 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[Migrena]

@Poet Ka

 

wiem do kogo piszę więc zaryzykuję.

 

 

ten wiersz można czytać przewrotnie,  nie jako portret osobli wości, lecz jako zapis pewnego rodzaju kleski  bardzo współczesnej choć ubranej w niepozorną figurę "wujka”

bo tu właściwie nic nie wydarza się bez pośrednictwa.

 

nawet natura ( owady) jest łapana, zatrzymywana, klasyfikowana.

 

nawet wiara potrzebuje darwina, żeby się uprawomocnić.

 

świat nie jest przezywany  jest   przetwarzany !

najmocniej widać to w sferze uczuc.

 

obecność takich figur jak Hepburn i Tracy czy później grease nie buduje klimatu nostalgii, tylko ujawnia prwien  mechanizm

 

emocje istnieją tu jako cytaty.

 

bohater nie kocha bo on rozpoznaje milosć w gotowych scenariuszach.

 

dlatego Meg Ryan nie jest obiektem pragnienia, lecz lustrem, w którym odbija się coś już kiedyś posiadanego.

i w tym sensie ostatni wers jest niemal okrutny

 

 

podobieństwo do żony nie domyka uczucia, tylko je unieważnia.

 

pokazuje, że nawet najbardziej intymne doświadczenie zostało wtórnie zapośredniczone .

to wiersz o człowieku, który utracił bezpośredni kontakt z rzeczywistoscią i odtwarza ją z fragmentów cudzych narracji.

 

dlatego "spłonięcie po śmierci” można czytać nie jako   paradoks, lecz jako jedyny moment intensywnosci  bo dopiero poza realnym życiem znika opór świata i wszystko moze wydarzać się w czystej, wewnętrznej projekcji !!!

 

 

 i co autorka wiersza teraz ze mną zrobi?

 

[Marek.zak1]

Taki niepozorny, a jednak w głowie obywatel świata. Dobry wiersz. Pozdrawiam

[Poet Ka]

@Migrena nic

[Migrena]

@Poet Ka

 

dzięki 

[Poet Ka]

@Migrena dziękuję za wpis

[LessLove]

@Poet Ka Czyli nie umarł całkiem :-) Fajny wiersz, pozornie beztroski, a epitafijny. Pozdrawiam, Cię.

[Poet Ka]

@andrew @Migrena @Marek.zak1 @LessLove @Lenore Grey @Łukasz Wiesław Jasiński @Wiechu J. K. @Poezja to życie - dziękuję!

[Poet Ka]

@LessLove

 

Lata 90 to moja najtkliwsza struna

Oczko w głowie 

I czarna orchidea

Jąż ukrywam przed różowymi

Świnkami z fajansu 

Bo dziś wszystko jest 

W rytmie umc umc

Nawet amen i spiritus sanctus

[LessLove]

@Poet Ka

Masz rację. Dla mnie również muzyka (ambitna, ciekawa, a jednak popularna) skończyła się w latach 90. Wszystkie muzyczne "STARS" sięgają chętnie do lat 70.,80., 90, a później (?) czarna dziura.

"Wrażliwcy są karani" :-)

[Poet Ka]

@LessLove bingo!

[aff]

Meg Ryan to już wogóle nie wiadomo do kogo podobna :)

A żona, które zawsze do siebie a nawet inne do niej. To bardzo piękne moim zdaniem i romantyczne w dobrym guście

Od tytułu po treść wydaje się być bardzo prawdziwe i oryginalne, więc trudno może skomentować. Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Poet Ka]

@aff biorę to za dobrą monetę:) dziękuję! miało być lekko przewrotnie, jak próba ukrycia wzruszenia- żeby było donioślejsze 

@aff jeśli wzbudza kontrowersje, a jeszcze nie jest prowokacją estetyczną- to o takie balansowanie "pomiędzy" mi chodziło...

@aff

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Peace, Love and Rock'n'Roll!

[hollow man]

@Poet Ka
Ta Meg Ryan z lat 90-tych... Ech, ech... Co za czasy! Życie było jak pudełko nierozpakowanych czekoladek ;)

 

@LessLove
To co piszesz jest zbieżne z tezą Marka Fishera, że w muzyce nie zaistniało nic nowego od lat 90-tych.

[Berenika97]

@Poet Ka

 

Największy urok dla mnie mają dwa ostatnie wersy - "I kochał bardzo Meg Ryan - była podobna do żony." Świetnie to odwróciłaś - Meg Ryan dostępuje zaszczytu bycia podobną do żony Wujka. To najwyższy wyraz miłości ujęty w formę żartu - w jego oczach to żona była oryginałem, a gwiazda kina zaledwie jej kopią.

 

Wspaniale bawisz się sprzecznościami, np. "Wierzył w Darwina jak święty" - ewolucjonizm to opozycja do religii.

Wujek łapał małe owady i hodował bonsai, ale jednocześnie grały mu bezkresne prerie z westernów.

 

Wyłania się portret człowieka, który wymykał się wszelkim schematom.

Wiersz to lekko szelmowska celebracja nietuzinkowego życia.

 

Super!

[Poet Ka]

@hollow man - współczesna scena muzyczna zdominowana jest przez image sportowej elegancji oraz specyficzną, "miauczącą" manierę głosową, co skutkuje charakterystyczną fonacją. Eklektyzm, zabawa konwencjami oraz reinterpretacja estetyki PRL (np. wizerunek z wąsami) mogą rodzić wrażenie braku nowości. Jednak ta maniera i powierzchowne rozumienie przeszłości tworzą nową jakość – tzw. antyjakość. W tkance podskórnej twórczości wyraźne jest upolitycznienie i upoglądowienie (kwestie religii, ateizmu, kultury masowej – oparte na czarno-białym wzorcu).

@Berenika97 dziękuję @hollow man dziękuję 

[Łukasz Jurczyk]

@Poet Ka Podsumowanie człowieka w kilku wersach. Jak próba uchwycenia momentu, w którym skończoność spotyka się z wiecznością. Bardzo ciepły wiersz.

 

Splot słonych wspomnień.

I ta jedna melodia.

Echo po tobie.

 

Pozdrawiam

[Poet Ka]

@aff @hollow man @Berenika97 @Łukasz Jurczyk dziękuję:)

[[email protected]]

@Poet Ka Robale... jak wszystkie chłopy,

                    jak masz takowego... to opyl.
 

Miłego weekendu.