pani od niemieckiego

[Sylwester_Lasota]

 

miała okrągłą twarz i proste

często przetłuszczone włosy

chodziła nieco przygarbiona 

w brązowej bluzce i czarnej spódnicy

śmialiśmy się

gdy układała usta w dzióbek

wymawiając die Tür

 

niewiele więcej pamiętam 

jednak

zdążyła jeszcze nauczyć nas

o tannenbaum

 

nie wiem jak miała na imię

ani w jakim była wieku

wtedy wydawała się stara

jak każdy kto miał więcej niż czternaście lat

 

teraz myślę że

mogła to być jej pierwsza praca

 

niech nie liczy na litość ten

kto okazuje słabość dzieciom

 

po pół roku odeszła

zamęczyły ją bestie z szóstej ce

mówili

zamknęli ją w psychiatryku

a ja nigdy nie nauczyłem się języka

 

myślę teraz o niej

i myślę też o was

złośliwcy kpiarze i łobuzy

którzy rzucaliście w jej przygarbione plecy

papierowymi kulkami z pogniecionych kartek

wyrywanych z zeszytów do niemieckiego 

z nimi leciały niewybredne wyzwiska

o was którzy gwizdaliście na lekcji

i śmialiście się jej prosto w twarz

 

gdzie teraz jesteście

rozmyliście się we mgle

albo gryziecie ziemię

 

myślę o niej i o was

gdy jadąc niemiecką autostradą

słabnącym wzrokiem

próbuję odczytać

niezrozumiałe dla mnie znaki i informacje

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane 16 Kwietnia przez Sylwester_Lasota (wyświetl historię edycji)

[michal_stefan]

@Sylwester_Lasota Świat jest okrutny. To prawda.

[Sylwester_Lasota]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zarówno ten dorosły jak i ten dziecięcy. Nie wszyscy jesteśmy na to "okrucieństwo" przygotowani.

Dziękuję za czytanie.

Pozdrawiam.

[aff]

Ja uczyłam się francuskiego. To dopiero trzeba dzióbki składać :)

Pogodnego dnia

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

[Marek.zak1]

To okrutne, ale racje słabych są z reguły pomijane. Bardzo dobry wiersz, a miałem też nauczycielkę rosyjskiego w podstawówce. Im głośniej krzyczała, tym był większy hałas i śmiechy. Pozdrawiam.

[Jacek_Suchowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

jak widać słabo się uczyłeś

a może nie uczyłeś wcale

gdy nie rozumiesz nie jest miłe

być poliglotą jedna z zalet

 

moi rodzice już piątej klasie

wbijali mi do głowy przy tym

ruski niemiecki ananasie

to twoich wrogów są języki

:)

[Sylwester_Lasota]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A ja ani po niemiecku, ani po francusku. O ile z Niemcami nie problemu, bo oni przeważnie bardzo chętnie rozmawiają po angielsku, to Francuzi przeważnie mają jakąś zakodowaną niechęć do tego języka.

Dziękuję, wzajemnie

 

 

 

Nasza pani o ruskiego trzymała nas krótko. Tam nie było przebacz. Trzeba było się uczyć, chociaż niewielu chciało się uczyć tego języka. Potem miałem bardzo dobrą nauczycielkę w szkole średniej i suma sumarum mój rosyjski jest do tej pory komunikatywny, a z niemieckiego ani me, ani be, chociaż już dużo później, kilkakrotnie próbowałem sam się uczyć.

Dziękuję ze czytanie.

Również pozdrawiam. 

 

 

 

Prawda. Wspomniana już powyżej moja pani profesor od rosyjskiego ze szkoły średniej zwykła mówić, że człowiek powinien znać conajmiej dwa języki obce... swojego przyjaciela i swojego wroga.

A co do nauki niemieckiego, to szansa została mi odebrana, ponieważ tak, jak w wierszu, ten język został usunięty, ku radości wielu dzieciaków, z naszego programu nauczania, zaledwie po pół roku. Ale fakt faktem, nie byłem zbyt pilnym uczniem :)

Pozdrawiam.

 

 

 

[Jacek_Suchowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No tak - nie zdążyłeś poznać języka swojego "przyjaciela"

współczuję

[Sylwester_Lasota]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bez komentarza.

[andrew]

@Sylwester_Lasota

Oni żyją i mają się dobrze. 

 

Na wiecach się produkują,  krzyczą podskakują.

 

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

 

 

[Sylwester_Lasota]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Różnie z tym bywa.

Dziękuję i również pozdrawiam.

[Alicja_Wysocka]

@Sylwester_LasotaTen wiersz jest jak rachunek, który wraca po latach.

niech nie liczy na litość ten
kto okazuje słabość dzieciom

 

To brzmi jak prawo świata widzianego oczami dziecka
 - okrutne, bezlitosne, prawdziwe.

I jednocześnie dorosły podmiot już wie,
jak bardzo to było niesprawiedliwe. 

 

dzióbek przy „die Tür”

I to jest przejmujące, bo została zapamiętana przez detal, nie przez osobę.

Dopiero później pojawia się myśl:

mogła to być jej pierwsza praca

 i nagle wszystko się łamie.
Bo za „śmieszną panią” pojawia się człowiek.

 

jadąc niemiecką autostradą
próbuję odczytać niezrozumiałe znaki

 

To jest świetna klamra.

Nie nauczył się języka 
ale nauczył się czegoś innego:

 że coś zostało nieodwracalnie stracone
 i że wina nie znika, tylko zmienia formę.

 

Świetny, Sylwestrze - w człowieku zostaje po nim coś niewygodnego.
To, że czasem po wielu latach rozumiemy czyjąś krzywdę i własny w niej udział.

 

 

[Berenika97]

@Sylwester_Lasota

 

Szczególnie trafia we mnie ten fragment o wieku - wtedy wydawała się stara, jak każdy kto miał więcej niż czternaście lat - i natychmiastowe odwrócenie - mogła to być jej pierwsza praca. :)

W dwóch wersach zmienia się cały punkt widzenia. To jest właśnie literatura.

Koniec na autostradzie jest mistrzowski - niezrozumiałe znaki. Konsekwencja rozpisana na całe życie.  Super tekst! 

 

Teraz nie wiem komu współczuć bardziej - tej pani czy sobie. :( 

[hollow man]

@Sylwester_Lasota

U mnie były atrakcyjne rusycystki ;)

A niemiecka autostrada to stan umysłu.

[Sylwester_Lasota]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie zmam takiego stanu.

Po prostu przejeżdżałem przez Niemcy, gdy to wspomnienie zrodziło się w mojej głowie.

Dziękuję za czytanie.

Pozdrawiam.

 

 

 

Dziękuję Alu.

Pozdrawiam

 

 

 

 

[Natuskaa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Każdy miał w życiu różnych nauczycieli, szczególnie ciekawe są czasy podstawówki. Potem człowiek czegoś innego wymaga od nauki... ale podstawówka to jest miejsce w którym nie każdy nauczyciel sobie radzi. Zwykle stosują jedną z trzech strategii (ja sobie ich tak potłumaczyłam). Ta z wiersza jest najsmutniejszą z nich. Siedzi taki nauczyciel, coś tam mówi, cała klasa gada, śmieje się i właściwie to nikt nie słucha. Nie wiadomo czemu te lekcje służą, bo nikt z nich niczego nie wynosi, nawet ten, który bardzo by chciał, ponieważ nie pozwolą mu na to inni. 

 

Pozdrawiam :)

 

 

[Sylwester_Lasota]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo często wraz z upływem czasu zmienia nam się perspektywa. Niezwykle ważne sprawy stają się mniej ważne, wielkie problemy maleją, a jakieś nieistotne szczegóły wypływają na powierzchnię zarysowując sens naszego istnienia. Różnie z tym bywa.

Dziękuje i pozdrawiam.

Myślę, że to kwestia powołania. Nie każdy może być nauczycielem. Są tu chyba potrzebne pewnie predyspozycje. Samo wykształcenie i przygotowanie merytoryczne nie wystarcza, a słaba psychika na pewno nie pomaga. Chociaż j.niemiecki, to była wtedy dla mnie jakaś abstrakcja, osobiście lubiłem tę nauczycielkę i mówiąc szczerze nie rozumiałem dlaczego niektóre dzieciaki tak podle ją potraktowały i dlaczego ona im na to pozwoliła. A potraktowały ją własnie dlatego, że wyczuły jej słabość. Niektóry twierdzą, że obecnie bywa jeszcze gorzej, więc nie dziwię się nauczycielom, którzy chcą odbębnić godziny i uciec do domu.

 

Również pozdrawiam.

[Natuskaa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Chyba sam sobie odpowiedziałeś. 

Miałam nauczycielkę, Panią od rosyjskiego. U niej na lekcji było słychać jak mucha łazi po szybie. Potrafiła człowieka sprowadzić do parteru w bardzo wyrafinowany sposób. Była jednocześnie sprawiedliwa w ocenach, jak nikt inny wcześniej ani potem. To była moja najlepsza nauczycielka, a kujony jej niecierpiały.

 

Miłej końcówki niedzieli :) 

 

[Radosław]

Bardzo dobry wiersz,  bardzo. 

[Sylwester_Lasota]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Dziękuję.

 

Pozdrawiam