Fantazja trasnsportowa

[Proszalny]

 

Prowadzimy się jak auta na autostradach,

machając do siebie przez małe okienka uchylonych szyb.

Jedziemy trasami szybkiego ruchu,

mijając się z życiem.

 

Ja jestem kierowcą ciężarówki.

Lubię klimat przydrożnych barów,

wiśniowe ciasto

i szejk za pięć dolarów.

Okna mojej ciężarówki pomalowałem w polne kwiaty,

i śmieję się do machających policjantów.

 

W klaserach, zamiast znaczków,

pomiędzy aktem urodzenia a świadectwem zgonu

trzymam mandaty.

Tak jest dobrze:

słońce odbite w wodzie

i coś, co próbuje mi opowiedzieć kolejną historię.

Patrzę pustym wzrokiem –

to nie ma sensu, zostawiam to.

 

Czy czujesz ciepło swojego ciała?

Słoneczny guru twierdzi, że to jest jeszcze prostsze.

Nigdy nie opuściliśmy drogi – tak twierdzą mapy,

więc jest to wystarczający powód, by je wyrzucić

znów iść na oślep.

 

Ta droga nie ma końca.

Powiedz to teraz: że nie wiesz, czym jest droga,

usiądź, zakładając nogi na szyję.

Mrucząc tajemne sylaby, odszukaj sens – jeśli potrafisz.

 

Ja jestem żartem stworzonym na własny użytek,

tylko czasami zachowuję pozory,

bo bardzo lubię popołudniowe herbatki.

Tego poranka wyjąłem z twojej głowy sen o domu wśród pastwisk

i pomyślałem: to szaleństwo żyć z dala od ludzi.

Ale to był tylko sen –

najdziwniejszy ze snów.

 

A teraz chodź i powiedz:

kto widział mnie prawdziwego?

Komu udała się ta sztuka?

 

Poczułem i usłyszałem to dzisiaj.

Słońce wstało rano, a później, jak zwykle,

nie wydarzyło się nic, co warto byłoby zapisać.

Ty wiesz i ja to wiem: drogi prowadzą donikąd,

krajobrazy są takie łudzące.

 

Nasze okna malujemy w polne kwiaty,

później śmiejemy się do przejeżdżających podróżnych.

Jestem zaaferowany, mam kłopoty, boli mnie serce –

medycyna zna takie przypadki.

 

Moja babcia piła herbatę z malinami,

latem zbierała lipowe kwiaty.

Nadchodzi ten czas.

Przepis jest całkiem prosty:

kilka liści wiśni i król koper.

 

Znowu nadchodzi nasz czas,

jedziemy w nieznane,

wszystko jest emanacją życia.

Na wietrze, jak ptaki,

fruwają płachty porzuconych map,

słońce rozmazuje kształt horyzontu.

 

Ziemia wiruje jak bąk w ręku Boga,

który na powrót jest dzieckiem.

 

 

[Berenika97]

@Proszalny

 

Muszę się przyznać, że to tak wielowarstwowy wiersz, że musiałam przeczytać wolno dwa razy, i nadal mam wątpliwości, czy dobrze rozumiem:) Sporo jest tu różnych motywów - klimat drogi, nawiązania do starych filmów - "szejk za 5 dolarów."  Płynnie   przechodzisz w nim do swojskich klimatów - babcia, lipa, koper.

Mam  poczucie absurdu.  Ostatnia metafora o Bogu kręcącym Ziemią jak bączkiem bardzo mi się podobała:) 

[Lenore Grey]

@Proszalny świetne!

 

Wiersz nie tylko się czyta, lecz też czuje. Naturalnie przenika się motyw drogi i wspomnień — no bo czy wspomnienia to nie część drogi?

 

Bardzo mi się podoba...

[Proszalny]

@Berenika97

 

Mrucząc tajemne sylaby, odszukaj sens – jeśli potrafisz.

 

Nie wszystko się da zrozumieć, a zwłaszcza ludzi. Sam siebie nie rozumiem, ale jest mi z tym dobrze. Zrozumieć to znaczy oślepnąć. Człowiek, który rozumie, niczego nie musi już szukać. Babcia, lipa i koper to fragment strumienia świadomości, jeden ze snów na jawie.

 

"Czasem tak zdaje się

Że tu chodzi o życia sens

A to tylko jest ładny film

Jeszcze jedna reklama Marlboro..."

 

 

 

 

 

 

@Lenore Grey

 

Wspomnienia we wstecznym lusterku odbijają słońce, które mamy przed oczami. Opuść daszek, bo oślepniemy. Fajnie, że usiadłaś na chwilę obok. Dziękuję.