Przechadzka wśród przyjaciół.

[Leszek Piotr Laskowski]

"Przechadzka wśród przyjaciół"  

 

Krokiem niespiesznym, 

w ciszy i pokorze, idę aleją

 – wśród swoich, u siebie.

W smugach pamięci, 

w porannej dnia porze, 

odwiedzam gwiazdy, 

zgasłe na mym niebie.

 

Tu Andrzej –

w ławce dzielił ze mną znoje,

tam Zdzichu –

w biegach był niedościgniony,

Jurek, też tutaj – łamał serca każdej, 

w miłosnych podbojach był niezastąpiony.

Małgosia –

Z torbą pełną cudzych wieści,

dziś sama stała się milczącą literą.

 

Czas w swoich dłoniach 

starość ledwie mieści,

zasłona opadła. 

Nie pytaj dlaczego.

Krzysiek, Janek, Basia – 

cienie z podwórka,

Zbyszek i Asia, - i Czarek – 

bratnia krew.

 

Nasza wspólna młodość, 

barwna jak laurka,

dziś brzmi jak odległy, 

przygaszony śpiew.

Znam każdy zakręt, 

choć przybywa znaków –

nowych imion wyrytych 

w chłodnym granicie.

 

Mijam te rzędy 

w spokoju, bez lęku,

bo tu się dopełnia 

każde nasze życie.

I choć to cmentarz, 

spacer nie jest mroczny,

bo wskrzeszam ich 

w sobie każdym wspomnieniem.

 

Pijemy znów życie 

– ten nektar owocny,

ciesząc się chwilą, 

a nie przeznaczeniem.

W tej to sekundzie, 

– myślą ich dotykam,

nie ma już granic, 

grobów ani trwogi.

Śmierć w blasku wspomnień 

na moment umyka

i odsłania wspólnie przebyte drogi.

 

Leszek Piotr Laskowski

[Poet Ka]

@Leszek Piotr Laskowski prawdziwe i jak zwykle pięknie napisane

[Berenika97]

@Leszek Piotr Laskowski

 

Piękna i niezwykle czuła refleksja nad przemijaniem. Udało Ci się zamienić cmentarną aleję w miejsce pełne życia i ciepłych wspomnień.

Pamięć staje się silniejsza od śmierci - to przypomnienie, że nasi bliscy żyją tak długo, jak długo nosimy w sobie ich historie.

Przypomniałeś moje spacery z Babcią po nekropolii a ona opowiadała mi różne historie o osobach z rodziny i o swoich znajomych.   Piękny tekst!