Chwast.

[Leszek Piotr Laskowski]

"Chwast"

 

Chwastem zwany, nielubiany,

wyrasta, choć nieposiany.

Żadną chlubą on dla pola,

lecz taka to jego dola.

 

Wśród plantacji się przebija,

traktowany jak ta żmija.

Zboże to czy kukurydza –

dumę rolnika zawstydza.

 

Aby pozbyć się go z pola,

pryska chemią, ile wola.

Wszystko żywe śmiercią piszczy, 

rolnik w myślach chwasty niszczy.

 

Pszczoły padają i chrząszcze,

biedronki, żuczki, chrabąszcze,

po ziemi żabki i traszki,

w locie motylki i ważki.

 

On nie widzi tego wcale,

w wyobraźni widzi fale –

wiatrem kołysane zboże,

pływające plonów morze.

 

Z roku na rok mniej faluje,

nie wie rolnik, co się psuje.

Pola strute umierają,

coraz mniej mu plonów dają.

 

Chemia – chwastem najgroźniejszym

w modnym rolnictwie dzisiejszym. 

Nie pokrzywa, – oset mały

– chemia zniszczy świat nasz cały!.

 

Leszek Piotr Laskowski