Gdzie rdzewieją miecze: 60. Las nad morzem

[Łukasz Jurczyk]

60. Las nad morzem

(narrator: hypaspista)

 

1.

 

Jutro powieszą
tysiąc – dziś wbijamy pale
dla pierwszych cieni.

 

2.

 

Wiatr niesie sól.
Tu sadzimy inne drzewa —
żywe, a martwe.

 

3.

 

Każdy krzyż nucił,
a ja słyszałem własne
imię w drewnie.

 

4.

 

To były pieśni,
których nie umiałem
zagłuszyć winem.

 

5.

 

Król śmiał się długo
nad planem – „las nad morzem” –
ja patrzyłem w ziemię.

 

6.

 

Wracając, spojrzałem
na rzeźbę Melkarta – była
bez głowy.

 

7.

 

Milczałem długo.
Towarzysze też milczeli —
więc piliśmy więcej.

 

8.

 

Powiedzieli: kara.
Ale czułem —
to nauka dla nas.

 

cdn.

[Poet Ka]

@Łukasz Jurczyk egzotyki przydają szczegóły- np. imię Melkarta. Bardzo wizualne te żywe drzewa i las bardzo Szekspirowski w kontekście wojny.

[Łukasz Jurczyk]

@Poet Ka Nawiązanie do "Makbetowskiego" lasu niezamierzone :)

 

Fenicja słynęła ze swoich strzelistych cedrów. Okrutna ironia losu, że jej synowie na nich zawiśli.

 

Cedry do nieba.
Na nich zawisło miasto —
blisko bogów.

 

Pozdrawiam

 

 

 

[Poet Ka]

@Łukasz Jurczyk a cedry takie malownicze, ich barwy takie nasycone 

@Łukasz Jurczyk nie taki sam las, ale kiedy się czyta o wojnie, przylepia się to Szekspirowskie znaczenie, tu może wywołać potrzebę oceny jej sprawiedliwości 

[Łukasz Jurczyk]

@Poet Ka Ocenianie wojny po sprawiedliwości, to surowe kryterium :)

 

Surowa miara:
czy zabiłeś mniej,
niż mogłeś?

 

Jeśli jest taka,
to poznasz ją po tym,
że nikt jej nie nazywa. 

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

To niezwykle mroczny i sugestywny fragment.

 

Po wielomiesięcznym, wyczerpującym oblężeniu Tyru, Aleksander kazał ukrzyżować na brzegu morza około 2000 ocalałych mieszkańców. Dlatego „Las nad morzem” to przerażająca metafora - krzyże z przybitymi do nich ludźmi stały się nienaturalnym elementem krajobrazu.

 

Narrator czuje, że takie okrucieństwo może dosięgnąć i jego, to sugeruje, że utożsamia się w jakiś sposób z ofiarami. Motyw wina, które „nie umiało zagłuszyć pieśni”, pokazuje bezsilność wobec traumy.

 

Bezgłowa rzeźba Melkarta symbolizuje ostateczny upadek miasta i jego bogów. Ale też milczenie żołnierzy i ich poczucie winy lub strachu przed tym, co zrobili.

 

Ostania strofa - narrator wie, że oficjalna propaganda twierdzi, iż Tyr został ukarany za opór. Ale on widzi w tym naukę - jak okrutny jest ich wódz, albo jak cienka jest granica między cywilizacją a barbarzyństwem.

 

 

Słony wiatr targa martwym lasem

w każdym pniu słyszę własne imię

morze zmywa krew, lecz nie winę.